Плачот на Еремија

Како потемне златото и се измени најчистото злато! Светите камења се расфрлани по аглите на сите улици.

Скапоцените синови Сионски, вредни колку чисто злато — како станаа сметани за земјени садови, дело на грнчарски раце!

Дури и шакалите ги подаваат градите и ги дојат своите младенчиња, а ќерката на мојот народ стана сурова како ноевите во пустината.

Јазикот на доенчето се лепи за непцето од жед. Децата бараат леб, но нема кој да им даде.

Оние што јадеа избрани јадења сега изнемоштуваат по улиците. Оние што беа одгледувани во раскош сега лежат покрај купиштата отпад.

Казната за беззаконието на ќерката на мојот народ стана поголема од казната за гревот на Содом, кој беше уништен во миг, без човечка рака да го допре.

Нејзините благородници беа почисти од снег и побели од млеко; телото им беше порумено од корали, а изгледот им беше како сафир.

Сега нивниот изглед е потемен од црнина; не се препознаваат по улиците. Кожата им се залепила за коските и станала сува како дрво.

Подобро им беше на оние што паднаа од меч отколку на оние што умираат од глад, кои полека згаснуваат поради недостатокот од полски плодови.

Рацете на милосрдните жени ги вареа сопствените деца; тие им станаа храна во пропаста на ќерката на мојот народ.

Господ го истури Својот гнев до крај и ја излеа жестокоста на Својата лутина. Запали оган во Сион и тој ги проголта неговите темели.

Ни земните цареви ни жителите на светот не веруваа дека противник и непријател ќе влезе низ портите на Ерусалим.

Тоа се случи поради гревовите на неговите пророци и беззаконијата на неговите свештеници, кои среде него пролеваа крв на праведници.

Скитаа слепо по улиците, извалкани со крв, така што никој не можеше да ја допре нивната облека.

„Тргнете се! Нечисти сте!“ им викаа. „Тргнете се! Не допирајте!“ Кога избегаа и почнаа да скитаат, меѓу народите се зборуваше: „Повеќе не можат да останат овде.“

Господ ги растури и повеќе не погледна на нив. Не покажаа почит кон свештениците ниту сожалување кон старешините.

Нашите очи се истрошија залудно чекајќи помош. Од своите стражарници гледавме кон народ што не можеше да нѐ спаси.

Ги демнеа нашите чекори, па не можевме да одиме по своите улици. Нашиот крај се приближи, нашите денови завршија — дојде нашиот крај.

Нашите гонители беа побрзи од небесните орли. Нѐ гонеа по планините и нѐ демнеа во пустината.

Господовиот помазаник, здивот на нашиот живот, беше фатен во нивните јами — оној за кого велевме: „Под неговата сенка ќе живееме меѓу народите.“

Радувај се и весели се засега, ќерко Едомска, која живееш во земјата Уз! Но и до тебе ќе стигне чашата; ќе се опиеш и ќе ја откриеш својата голотија.

Твојата казна заврши, ќерко Сионска; Господ повеќе нема да те води во прогонство. Но твоето беззаконие ќе го казни, ќерко Едомска, и ќе ги открие твоите гревови.