Плачот на Еремија

Глава 3

1
Јас сум човекот што ја виде неволјата под стапот на Неговиот гнев.
2
Ме водеше и ме одведе во темнина, а не во светлина.
3
Против мене ја свртува Својата рака постојано, цел ден.
4
Ми ги истроши телото и кожата и ми ги скрши коските.
5
Изгради опсада против мене и ме опкружи со горчина и мака.
6
Ме насели во темни места, како оние што одамна умреле.
7
Ме огради за да не можам да излезам и ми ги отежна синџирите.
8
И кога викам и молам за помош, Тој ја спречува мојата молитва.
9
Моите патишта ги огради со делкан камен и ми ги искриви патеките.
10
За мене стана како мечка што демне, како лав што се крие.
11
Ме одвлече од патот, ме распарчи и ме остави опустошен.
12
Го затегна Својот лак и ме постави како цел за стрелата.
13
Во мојата внатрешност ги заби стрелите од Својот тул.
14
Станав предмет на потсмев за целиот мој народ, нивна песна за потсмевање цел ден.
15
Ме насити со горчина и ме напои со пелин.
16
Ми ги искрши забите со камчиња и ме натера да лежам во пепел.
17
Мојата душа остана без мир; заборавив што е добро.
18
Затоа реков: „Исчезна мојата сила и надежта што ја имав во Господ.“
19
Сети се на мојата неволја и моето скитање, на пелинот и горчината.
20
Мојата душа постојано се сеќава на тоа и се наведнува во мене.
21
Но ова го враќам во своето срце и затоа имам надеж:
22
Поради Господовата милост не сме уништени, зашто Неговото сожалување не се исцрпува.
23
Се обновува секое утро; голема е Твојата верност!
24
„Господ е мојот дел“, вели мојата душа, „затоа ќе се надевам на Него.“
25
Добар е Господ кон оние што се надеваат на Него, кон душата што Го бара.
26
Добро е човек тивко да ја очекува Господовата помош.
27
Добро е човек да носи јарем уште во својата младост.
28
Нека седи сам и нека молчи кога Господ го ставил јаремот врз него.
29
Нека ја стави устата во прав — можеби сѐ уште има надеж.
30
Нека му го сврти образот на оној што го удира и нека поднесе понижување.
31
Зашто Господ нема да отфрла засекогаш.
32
Иако нанесува тага, сепак се смилува според изобилството на Својата милост.
33
Зашто не од срце ги понижува и ожалостува човечките синови.
34
Да се газат под нозе сите затвореници на земјата,
35
да му се искривува правото на човек пред лицето на Севишниот,
36
да му се нанесува неправда на човек во неговиот спор — Господ не го одобрува тоа.
37
Кој може нешто да каже и тоа да се случи ако Господ не го заповедал?
38
Зар од устата на Севишниот не доаѓаат и несреќата и доброто?
39
Зошто тогаш жив човек да се жали? Нека се жали поради сопствениот грев.
40
Да ги испитаме и провериме своите патишта и да се вратиме кај Господ!
41
Да ги подигнеме своите срца и раце кон Бог на небесата.
42
„Ние згрешивме и се побунивме, а Ти не ни прости.
43
Се обви во гнев и нѐ гонеше; нѐ убиваше без сожалување.
44
Се покри со облак, така што молитвата не можеше да стигне до Тебе.
45
Нѐ направи отпад и презир меѓу народите.
46
Сите наши непријатели ја отворија устата против нас.
47
Страв и јама нѐ снајдоа, пустош и пропаст.
48
Потоци солзи течат од моите очи поради пропаста на ќерката на мојот народ.
49
Од моите очи постојано течат солзи и не запираат,
50
сѐ додека Господ не погледне и не види од небесата.
51
Она што го гледам со своите очи ми ја исполнува душата со болка поради сите ќерки на мојот град.
52
Без причина ме ловеа како птица оние што ми се непријатели.
53
Сакаа да ми го завршат животот во јама и фрлија камен врз мене.
54
Водите ми ја покрија главата и си реков: „Завршено е со мене!“
55
Но го повикав Твоето име, Господи, од длабочината на јамата.
56
Ти го слушна мојот глас. Не затворај го Своето уво пред мојата молба и мојот повик за помош!
57
Ми се приближи во денот кога Те повикав и ми рече: „Не плаши се!“
58
Господи, Ти го бранеше моето дело и го избави мојот живот.
59
Ја виде, Господи, неправдата што ми ја направија; пресуди праведно за мене!
60
Ја виде сета нивна одмазда и сите нивни замисли против мене.
61
Господи, ги слушна нивните навреди и сите нивни замисли против мене,
62
зборовите на оние што се кренаа против мене и она што го смислуваат против мене цел ден.
63
Погледни ги кога седат и кога стануваат — јас сум нивна песна за потсмев.
64
Возврати им, Господи, според делата на нивните раце.
65
Дај им закоравено срце; нека падне врз нив Твојата казна.
66
Гони ги во Својот гнев и уништи ги под Господовите небеса!“