Ездра

Кога сето тоа беше завршено, водачите дојдоа кај мене и ми рекоа: „Израелевиот народ, свештениците и левитите не се одвоиле од народите во овие земји и од нивните одвратни обичаи – од Ханаанците, Хетејците, Ферезејците, Евусејците, Амонците, Моавците, Египќаните и Аморејците.

Земале од нивните ќерки за себе и за своите синови, па светиот род се измешал со народите во овие земји. Дури и водачите и управителите биле први во ова неверство.“

Кога го слушнав тоа, ги раскинав својата облека и наметка, искубав коса од главата и брадата и седнав длабоко потресен.

Околу мене се собраа сите што трепереа пред зборовите на Израелевиот Бог поради неверството на вратените заробеници. Јас седев потресен сѐ до вечерната жртва.

Во времето на вечерната жртва станав од своето понижување, со раскината облека и наметка. Паднав на колена, ги подигнав рацете кон Господ, мојот Бог,

и реков: „Боже мој, се срамувам и се црвенеам да го подигнам своето лице кон Тебе, Боже мој, зашто нашите беззаконија ни се издигнаа над главата, а нашата вина порасна до небото.

Од деновите на нашите татковци до денес сме многу виновни. Поради нашите беззаконија ние, нашите цареви и нашите свештеници бевме предадени во рацете на туѓите цареви – под меч, во заробеништво, на грабеж и на јавно посрамување, како што е и денес.

Но сега, за кратко време, Господ, нашиот Бог, ни покажа милост: остави меѓу нас преживеан остаток и ни даде сигурно место во Своето светилиште, за нашиот Бог да ни ги просветли очите и да ни даде малку олеснување во нашето ропство.

Зашто сме робови, но нашиот Бог не нѐ напушти во ропството. Тој ни покажа милост пред персиските цареви, за да нѐ оживее, да го обновиме домот на нашиот Бог, да ги поправиме неговите урнатини и да ни даде заштита во Јуда и Ерусалим.

А сега, Боже наш, што да кажеме по сето ова? Ги напуштивме Твоите заповеди,

кои ги даде преку Своите слуги пророци, велејќи: ‚Земјата во која влегувате за да ја наследите е нечиста земја поради нечистотијата на народите во неа и поради нивните одвратни обичаи, со кои ја наполниле од едниот до другиот крај.

Затоа не давајте ги своите ќерки на нивните синови и не земајте ги нивните ќерки за своите синови. Никогаш не барајте го нивниот мир и напредок, за да бидете силни, да ги јадете добрата на земјата и засекогаш да им ја оставите како наследство на своите потомци.‘

По сето она што нѐ снајде поради нашите лоши дела и големата вина – иако Ти, Боже наш, нѐ казни помалку отколку што заслужуваат нашите беззаконија и ни даде вакво избавување –

зар повторно да ги прекршуваме Твоите заповеди и да се сродуваме со народите што ги прават овие одвратни работи? Зар нема да се разгневиш на нас сѐ додека целосно не нѐ уништиш, без да остане преживеан остаток?

Господи, Израелев Боже, Ти си праведен! Ние останавме како преживеан остаток до денес. Еве, стоиме пред Тебе со својата вина, зашто поради неа никој од нас не може да опстане пред Тебе.“