1 Мојсеева — Битие

Кога Јаков дозна дека во Египет има жито, им рече на своите синови: „Зошто само се гледате еден со друг?“

Потоа рече: „Ете, слушнав дека во Египет има жито. Слезете таму и купете ни жито, за да останеме живи и да не умреме.“

Така десетте браќа на Јосиф слегоа во Египет да купат жито.

Но Јаков не го испрати Венијамин, братот на Јосиф, со неговите браќа, зашто си велеше: „Да не го снајде некаква несреќа.“

Така Израелевите синови дојдоа да купат жито заедно со другите што доаѓаа, зашто глад имаше и во Хананската земја.

Јосиф беше управител на земјата и тој му продаваше жито на целиот народ. Кога дојдоа, браќата на Јосиф му се поклонија со лицата до земја.

Јосиф ги виде своите браќа и ги препозна, но се однесуваше кон нив како странец и им зборуваше строго. Ги праша: „Од каде доаѓате?“ Тие одговорија: „Од Хананската земја, да купиме храна.“

Јосиф ги препозна своите браќа, но тие не го препознаа него.

Тогаш Јосиф се сети на соништата што ги сони за нив и им рече: „Вие сте шпиони! Дојдовте да ги видите незаштитените места на земјата.“

Тие му одговорија: „Не, господару! Твоите слуги дојдоа да купат храна.

Сите сме синови на еден човек. Чесни луѓе сме; твоите слуги не се шпиони.“

Но тој им рече: „Не! Дојдовте да ги видите незаштитените места на земјата.“

Тие рекоа: „Твоите слуги сме дванаесет браќа, синови на еден човек во Хананската земја. Најмладиот е денес кај нашиот татко, а едниот веќе го нема.“

Јосиф им рече: „Токму тоа ви го кажав: вие сте шпиони.

Вака ќе бидете проверени: во името на фараонот, нема да излезете оттука додека не дојде вашиот најмлад брат.

Испратете еден од вас да го доведе вашиот брат, а вие ќе останете затворени. Така ќе се проверат вашите зборови, дали ја кажувате вистината. Ако не, во името на фараонот, навистина сте шпиони.“

Потоа ги стави под стража три дена.

На третиот ден Јосиф им рече: „Направете го ова и ќе останете живи, зашто јас имам страв од Бог.

Ако сте чесни, еден од вашите браќа нека остане затворен во куќата каде што сте чувани, а вие одете и однесете жито за своите гладни семејства.

Потоа доведете ми го својот најмлад брат. Така ќе се потврдат вашите зборови и нема да умрете.“ И тие се согласија.

Тогаш си рекоа еден на друг: „Навистина сме виновни поради својот брат. Ја видовме маката на неговата душа кога нѐ молеше, но не го послушавме. Затоа нѐ снајде оваа неволја.“

Рувим им одговори: „Не ви ли реков: ‚Не грешете против момчето‘? Но не ме послушавте. Ете, сега се бара одговор за неговата крв.“

Тие не знаеја дека Јосиф ги разбира, зашто со нив зборуваше преку преведувач.

Јосиф се оддалечи од нив и заплака. Потоа се врати и пак зборуваше со нив. Го зеде Симеон од нив и го врза пред нивните очи.

Потоа Јосиф заповеда да им ги наполнат вреќите со жито, да му ги вратат парите на секого во неговата вреќа и да им дадат храна за патот. Така им направија.

Тие го натоварија житото на своите магариња и заминаа оттаму.

Кога еден од нив ја отвори својата вреќа на местото каде што преноќуваа за да му даде храна на магарето, ги виде своите пари на врвот од вреќата.

Им рече на своите браќа: „Парите ми се вратени! Еве ги во мојата вреќа!“ Тогаш срцата им затреперија и, треперејќи, си велеа еден на друг: „Што ни направи Бог?“

Кога дојдоа кај својот татко Јаков во Хананската земја, му раскажаа сѐ што им се случи.

Рекоа: „Човекот што е господар на земјата ни зборуваше строго и нѐ сметаше за шпиони на земјата.

Но ние му рековме: ‚Чесни луѓе сме, не сме шпиони.

Дванаесет браќа сме, синови на еден татко. Едниот го нема, а најмладиот денес е кај нашиот татко во Хананската земја.‘

Тогаш човекот, господарот на земјата, ни рече: ‚Вака ќе дознаам дали сте чесни: оставете еден од вашите браќа кај мене, земете жито за своите гладни семејства и одете.

Потоа доведете ми го својот најмлад брат. Така ќе знам дека не сте шпиони, туку чесни луѓе. Ќе ви го вратам вашиот брат и ќе можете слободно да тргувате во земјата.‘“

Кога ги празнеа своите вреќи, ете, во вреќата на секого беше врзопчето со неговите пари. Кога тие и нивниот татко ги видоа врзопчињата со парите, се уплашија.

Тогаш нивниот татко Јаков им рече: „Ме оставате без деца! Јосиф го нема, Симеон го нема, а сега сакате да го земете и Венијамин. Сето ова падна врз мене!“

Рувим му рече на својот татко: „Убиј ги моите два сина ако не ти го вратам. Предај го во моите раце, и јас ќе ти го доведам назад.“

Но Јаков рече: „Мојот син нема да слезе со вас. Неговиот брат умре и само тој остана. Ако го снајде несреќа на патот по кој одите, со тага ќе ја симнете мојата седа коса во светот на мртвите.“