Евреите

Законот има само сенка на идните добра, а не вистинскиот облик на самите нешта. Затоа со истите жртви што постојано се принесуваат секоја година, никогаш не може да ги усоврши оние што пристапуваат.

Инаку, зар не би престанале да се принесуваат, бидејќи оние што служат, еднаш очистени, веќе не би имале свест за гревовите?

Но преку тие жртви секоја година се потсетува на гревовите,

зашто не е можно крвта на бикови и јарци да ги отстрани гревовите.

Затоа, влегувајќи во светот, Христос вели: „Жртва и принос не посака, туку Ми подготви тело.

Жртви паленици и жртви за грев не Ти беа угодни.

Тогаш реков: ‚Еве, доаѓам – за Мене е напишано во свитокот на книгата – да ја извршам Твојата волја, Боже.‘“

Најнапред вели: „Жртви, приноси, жртви паленици и жртви за грев не посака и не Ти беа угодни“ – иако тие се принесуваат според Законот –

а потоа вели: „Еве, доаѓам да ја извршам Твојата волја.“ Така го укинува првото, за да го воспостави второто.

Според таа волја сме осветени преку принесувањето на телото на Исус Христос еднаш засекогаш.

Секој свештеник стои секој ден, служејќи и принесувајќи многупати исти жртви, кои никогаш не можат да ги отстранат гревовите.

А Христос принесе една единствена жртва за гревовите, која важи засекогаш, и седна оддесно на Бог,

и оттогаш чека Неговите непријатели да бидат положени како подножје под Неговите нозе.

Зашто со едно принесување ги усоврши засекогаш оние што се осветуваат.

За тоа ни сведочи и Светиот Дух. Зашто, откако рече:

„Ова е заветот што ќе го склучам со нив по оние денови, вели Господ: ќе ги положам Моите закони во нивните срца и ќе ги напишам во нивниот ум“,

додава: „И нема веќе да се сеќавам на нивните гревови и беззаконија.“

А каде што има простување на гревовите, веќе нема принос за грев.

И така, браќа, бидејќи преку крвта на Исус имаме слобода да влегуваме во Најсветото место,

по новиот и жив пат што Тој ни го отвори низ завесата, односно преку Своето тело,

и бидејќи имаме голем Свештеник над Божјиот дом,

да пристапуваме со искрено срце и со целосна увереност во верата, со срца очистени од зла совест и со тела измиени со чиста вода.

Цврсто да се држиме за исповедта на надежта, без колебање, зашто верен е Оној Кој ветил.

И да се грижиме едни за други, поттикнувајќи се кон љубов и добри дела.

Да не го напуштаме своето собрание, како што некои имаат обичај, туку да се охрабруваме едни со други, и тоа сѐ повеќе, колку што гледате дека се приближува Денот.

Зашто, ако намерно продолжуваме да грешиме откако ја познавме вистината, веќе не останува жртва за гревови,

туку страшно очекување на суд и разгорен оган што ќе ги проголта противниците.

Оној што го отфрлил Мојсеевиот закон умира без милост врз основа на сведочењето на двајца или тројца сведоци.

Колку потешка казна, мислите, ќе заслужи оној што Го погазил Божјиот Син, ја сметал за нечиста крвта на заветот со која бил осветен и Го навредил Духот на благодатта?

Зашто Го познаваме Оној Кој рекол: „Моја е одмаздата; Јас ќе возвратам.“ И повторно: „Господ ќе му суди на Својот народ.“

Страшно е да се падне во рацете на живиот Бог.

Но спомнувајте си ги поранешните денови, кога, откако бевте просветлени, поднесовте голема борба со страдања.

Некогаш бевте јавно изложувани на навреди и маки, а некогаш станувавте соучесници со оние што така страдаа.

Зашто сочувствувавте со затворениците и со радост го прифативте одземањето на вашиот имот, знаејќи дека имате подобар и траен имот.

Затоа не отфрлајте ја својата увереност, која носи голема награда.

Потребна ви е издржливост, па откако ќе ја исполните Божјата волја, да го примите ветеното.

Зашто „уште многу малку, и Оној Кој доаѓа ќе дојде и нема да задоцни.

А Мојот праведник ќе живее преку вера; но ако се повлече, Мојата душа нема да биде задоволна од него.“

Но ние не сме од оние што се повлекуваат и пропаѓаат, туку од оние што веруваат и ја спасуваат душата.