Евреите

Овој Мелхиседек, цар на Салим и свештеник на Севишниот Бог, го пресретна Авраам кога се враќаше по победата над царевите и го благослови.

Нему Авраам му даде десеток од сѐ. Неговото име најнапред значи „цар на праведноста“, а потоа и „цар на Салим“, односно „цар на мирот“.

Без татко, без мајка, без наведено родопотекло, без почеток на деновите и без крај на животот, направен сличен на Божјиот Син, тој останува свештеник засекогаш.

Погледнете колку голем бил тој, кому и нашиот прататко Авраам му дал десеток од пленот.

Оние од Левиевите синови што ја примаат свештеничката служба имаат заповед според Законот да земаат десеток од народот, односно од своите браќа, иако и тие потекнуваат од Авраам.

Но Мелхиседек, кој не потекнуваше од нивниот род, зеде десеток од Авраам и го благослови оној што ги имаше ветувањата.

А без никаков спор, помалиот го благословува поголемиот.

И овде десеток земаат смртни луѓе, а таму Оној за Кого се сведочи дека живее.

И, така да се каже, преку Авраам и самиот Левиј, кој прима десетоци, даде десеток,

зашто Левиј сѐ уште беше во својот предок Авраам кога Мелхиседек го пресретна.

Ако совршенството можеше да се постигне преку левитското свештенство – зашто врз основа на него народот го прими Законот – каква потреба имаше да се појави друг Свештеник според редот на Мелхиседек, а не според редот на Арон?

Зашто, кога се менува свештенството, неопходно се менува и Законот.

Оној за Кого се зборува ова му припаѓа на друго племе, од кое никој не служел пред жртвеникот.

Зашто јасно е дека нашиот Господ потекнува од Јуда, племе за кое Мојсеј ништо не кажал во врска со свештенството.

А ова станува уште појасно кога се појавува друг Свештеник сличен на Мелхиседек,

Кој стана Свештеник не врз основа на телесна заповед, туку врз основа на силата на неуништлив живот.

Зашто за Него се сведочи: „Ти си свештеник довека според редот на Мелхиседек.“

Така поранешната заповед се укинува поради нејзината слабост и бескорисност,

зашто Законот ништо не доведе до совршенство; а се воведува подобра надеж, преку која се приближуваме до Бог.

И тоа не се случи без заклетва.

Другите станаа свештеници без да биде дадена заклетва, а Тој со заклетва, преку Оној Кој Му рече: „Господ се заколна и нема да се предомисли: Ти си свештеник довека.“

Со тоа Исус стана гарант на подобар завет.

И другите свештеници беа многубројни, зашто смртта ги спречуваше да останат во службата.

А Тој, бидејќи живее довека, има трајно свештенство.

Затоа може целосно и вечно да ги спаси оние што преку Него доаѓаат кај Бог, бидејќи секогаш живее за да се застапува за нив.

Таков Првосвештеник и ни беше потребен: свет, невин, чист, одвоен од грешниците и издигнат над небесата.

Тој нема потреба, како другите првосвештеници, секој ден да принесува жртви, најнапред за Своите гревови, а потоа за гревовите на народот. Тоа го направи еднаш засекогаш, принесувајќи Себеси.

Зашто Законот поставува за првосвештеници луѓе обвиени со слабост, а зборот на заклетвата, даден по Законот, Го поставува Синот, Кој е усовршен довека.