Еремија

„Во тоа време“, вели Господ, „ќе ги извадат од гробовите коските на царевите на Јуда, коските на нивните водачи, коските на свештениците и пророците и коските на жителите на Ерусалим.

Ќе ги распостелат пред сонцето, месечината и сета небесна војска, кои тие ги сакаа, на кои им служеа, по кои одеа, кои ги бараа и на кои им се поклонуваа. Нема да бидат собрани ниту погребани, туку ќе станат како ѓубриво врз земјата.

А целиот остаток од ова зло поколение, кој ќе остане по сите места каде што ќе ги расеам, повеќе ќе ја посакува смртта отколку животот“, вели Господ над војските.

„Кажи им: ‚Вака вели Господ: Кога човек ќе падне, зар не станува? Кога ќе скршне од патот, зар не се враќа?

Зошто тогаш овој народ, Ерусалим, постојано се одвраќа? Цврсто се држат за измамата и одбиваат да се вратат.

Внимателно слушав, но тие не зборуваат исправно. Никој не се кае за своето зло и не прашува: „Што направив?“ Секој продолжува по својот пат како коњ што јуриша во битка.

Дури и штркот на небото го знае своето време; грлицата, ластовицата и жеравот го знаат времето кога треба да се вратат. Но Мојот народ не го познава Господовиот суд.

Како можете да велите: „Мудри сме и Господовиот Закон е со нас“? Ете, лажливото перо на писарите го претвори во лага.

Мудрите ќе се засрамат, ќе се уплашат и ќе бидат фатени. Ете, го отфрлија Господовиот збор — каква мудрост тогаш имаат?

Затоа нивните жени ќе им ги дадам на други, а нивните ниви на оние што ќе ги освојат. Зашто од најмалиот до најголемиот сите се алчни за добивка; од пророкот до свештеникот сите постапуваат измамнички.

Површно ја лекуваат раната на ќерката на Мојот народ и велат: „Мир, мир!“ — а мир нема.

Требаше да се засрамат поради одвратностите што ги правеа, но воопшто не се срамат и веќе не знаат ни што значи да се засрамиш. Затоа ќе паднат со оние што паѓаат; кога ќе ги казнам, ќе се сопнат‘“, вели Господ.

„Сосема ќе ги соберам“, вели Господ. „Нема грозје на лозата, нема смокви на смоквата, а лисјата овенаа. Она што им го дадов ќе им биде одземено.“

„Зошто седиме овде? Соберете се! Да влеземе во утврдените градови и таму да загинеме, зашто Господ, нашиот Бог, нѐ предаде на погибел и ни даде да пиеме отровна вода, бидејќи згрешивме против Господ.

Очекувавме мир, но не дојде ништо добро; очекувавме време на исцелување, а ете — ужас!

Од Дан се слуша ’ржењето на неговите коњи; од гласното ’ржење на неговите пастуви се тресе целата земја. Доаѓаат и ја проголтуваат земјата и сѐ што е во неа, градот и неговите жители.“

„Зашто ете, ќе испратам меѓу вас отровни змии што не можат да се скротат со баење, и тие ќе ве касаат“, вели Господ.

Мојата тага не наоѓа утеха; срцето ми изнемоштува во мене.

Ете, се слуша повикот за помош на ќерката на мојот народ од далечна земја: „Зар Господ не е во Сион? Зар Неговиот Цар не е во него?“ „Зошто Ме разгневија со своите идоли и со туѓите безвредни богови?“

„Жетвата помина, летото заврши, а ние не сме спасени!“

Поради раната на ќерката на мојот народ и јас сум скршен; тагувам и ужас ме обзеде.

Зар нема лековит балсам во Гилеад? Зар нема лекар таму? Зошто тогаш не заздравува раната на ќерката на мојот народ?