Јов

Ете, сето ова го видоа моите очи, моите уши го слушнаа и го разбраа.

Она што го знаете вие, го знам и јас; не сум помал од вас.

Но јас сакам да зборувам со Семоќниот; сакам својата расправа да ја изложам пред Бог.

А вие измислувате лаги; сите сте бескорисни лекари.

О, кога сосема би замолкнале! Тоа би било мудрост за вас.

Слушнете ја сега мојата одбрана и внимателно чујте ги зборовите на моите усни.

Зар заради Бог ќе зборувате неправедно? Зар заради Него ќе зборувате измама?

Зар ќе бидете пристрасни кон Него? Зар вие ќе Го браните Бог?

Дали ќе биде добро за вас кога Тој ќе ве испита? Зар можете да Го измамите како што се измамува човек?

Тој сигурно ќе ве укори ако тајно покажувате пристрасност.

Зар Неговото величие нема да ве исплаши? Зар стравот од Него нема да падне врз вас?

Вашите мудри изреки се како пепел, а вашите одбрани се како одбрани од глина.

Замолчете и оставете ме јас да зборувам; па нека ме снајде што и да е.

Ќе го земам својот живот во свои раце и ќе го изложам на опасност.

И да ме убие, сепак ќе се надевам на Него; но своите патишта ќе ги бранам пред Неговото лице.

И тоа ќе биде мое спасение, зашто безбожник не може да дојде пред Него.

Внимателно слушнете ги моите зборови; мојата изјава нека влезе во вашите уши.

Ете, го изложив својот случај и знам дека ќе бидам оправдан.

Кој ќе се препира со мене? Ако има таков, тогаш ќе замолчам и ќе умрам.

Само две работи не прави ми, Боже, и тогаш нема да се кријам од Твоето лице:

тргни ја Својата рака од мене и нека не ме плаши Твојот ужас.

Потоа повикај ме и јас ќе одговорам; или дозволи јас да зборувам, а Ти одговори ми.

Колку се моите беззаконија и гревови? Покажи ми го мојот престап и мојот грев.

Зошто го криеш Своето лице и ме сметаш за Свој непријател?

Зар ќе плашиш лист што ветерот го разнесува? Зар ќе гониш сува сламка?

Зашто запишуваш горчливи работи против мене и ме оставаш да ги носам гревовите од својата младост.

Ги ставаш моите нозе во окови и внимателно ги следиш сите мои патишта; ја обележуваш секоја трага од моите стапала.

А човекот се распаѓа како нешто изгниено, како облека изедена од молци.“