Јов

„Човек роден од жена живее малку денови и е исполнет со неволји.

Никнува како цвет и овенува; бега како сенка и не останува.

И врз таков човек ги отвораш Своите очи и мене ме изведуваш на суд пред Себе?

Кој може да извади чисто од нечисто? Никој.

Ако неговите денови се веќе определени, ако бројот на неговите месеци е кај Тебе и ако си му поставил граница што не може да ја премине,

тргни го Својот поглед од него и остави го да здивне, додека како наемник не го заврши својот ден.

Зашто за дрвото има надеж: и да биде пресечено, повторно ќе пушти изданоци и неговите млади гранки нема да престанат.

Иако неговиот корен остарел во земјата и неговото стебло умира во правта,

само од мирисот на вода повторно ќе напупи и ќе пушти гранки како младо растение.

Но човекот умира и ја губи силата; човекот издивнува — и каде е?

Како што водата исчезнува од морето и реката пресушува и се суши,

така човекот легнува и не станува. Додека небесата не исчезнат, нема да се разбуди ниту да стане од својот сон.

О, кога би ме сокрил во Шеол, кога би ме засолнил додека не помине Твојот гнев! Кога би ми определил време, а потоа би се сетил на мене!

Ако човек умре, ќе оживее ли? Сите денови на својата тешка служба би чекал додека не дојде мојата промена.

Ти би ме повикал и јас би Ти одговорил; би копнеел по делото на Своите раце.

Но сега ги броиш моите чекори и внимателно го следиш мојот грев.

Мојот престап е запечатен во вреќа, а мојата вина ја собираш и ја чуваш.

Но и планината паѓа и се распаѓа, и карпата се поместува од своето место.

Водата ги троши камењата и пороите ја однесуваат земната прашина; така ја уништуваш надежта на човекот.

Го совладуваш засекогаш и тој си заминува; му го менуваш лицето и го испраќаш.

Неговите синови се прославуваат, а тој не знае; паѓаат ниско, а тој не е свесен за тоа.

Само неговото тело ја чувствува својата болка и неговата душа жали за себе.“