Јов

Тогаш Елифаз Теманецот одговори и рече:

„Зар мудар човек одговара со празно знаење и го полни својот стомак со источен ветер?

Зар се расправа со бескорисни зборови и со говор од кој нема никаква корист?

Но ти ја поткопуваш стравопочитта кон Бог и ја намалуваш побожноста пред Него.

Зашто твојата вина ја поучува твојата уста, а ти го избираш јазикот на лукавите.

Твојата сопствена уста те осудува, не јас; твоите усни сведочат против тебе.

Зар ти си првиот човек што се родил? Зар си создаден пред ридовите?

Зар си го слушал Божјиот таен совет? Зар само за себе ја задржуваш мудроста?

Што знаеш ти, а ние да не го знаеме? Што разбираш, а ние да не го разбираме?

Меѓу нас има и седокоси и многу стари луѓе, постари дури и од твојот татко.

Зар Божјите утехи ти се премалку? Зар и благиот збор упатен кон тебе не ти значи ништо?

Зошто срцето толку те занесува и зошто твоите очи пламтат,

па го свртуваш својот дух против Бог и пушташ такви зборови од својата уста?

Што е човекот, па да биде чист? И како може оној што е роден од жена да биде праведен?

Ете, Бог не им се доверува ни на Своите свети, а ни небесата не се чисти пред Неговите очи.

Колку помалку човекот, кој е одвратен и расипан и пие беззаконие како вода!

Ќе ти кажам нешто — слушај ме; ќе ти раскажам што сум видел,

она што мудрите го кажале, не криејќи го она што го примиле од своите татковци.

Само ним им беше дадена земјата и никаков туѓинец не поминуваше меѓу нив.

Безбожниот се мачи во сите свои денови, а на насилникот му се определени годините.

Звуци на страв му одѕвонуваат во ушите; кога мисли дека е во мир, разбојникот го напаѓа.

Не верува дека ќе се врати од темнината; мечот веќе го чека.

Талка барајќи леб и прашува: ‚Каде е?‘ Знае дека денот на темнината му е близу.

Неволјата и маката го плашат; го совладуваат како цар подготвен за битка.

Зашто ја испружил својата рака против Бог и гордо Му се спротивставил на Семоќниот.

Трча против Него со тврдоглавост, со дебелите испакнатини на своите штитови.

Зашто лицето му се здебелило, а околу половината натрупал сало.

Живее во опустошени градови, во куќи во кои никој не живее, осудени да станат урнатини.

Нема да се збогати и неговото богатство нема да трае; неговиот имот нема да се рашири по земјата.

Нема да избега од темнината; пламен ќе ги исуши неговите млади гранки, а од здивот на Божјата уста ќе исчезне.

Нека не се залажува надевајќи се во празнина, зашто празнина ќе биде и неговата награда.

Пред да му дојде времето, неговиот крај ќе настапи, а неговата гранка нема да остане зелена.

Ќе биде како лоза што го отфрла своето незрело грозје и како маслинка што го фрла својот цвет.

Зашто собирот на безбожните ќе остане пуст, а оган ќе ги проголта шаторите на оние што примаат поткуп.

Тие зачнуваат неволја и раѓаат зло, а во својата внатрешност подготвуваат измама.“