Јов

Тогаш Јов одговори и рече:

„Многупати сум слушал вакви зборови; сите вие сте бедни утешители.

Ќе им дојде ли крај на овие празни зборови? Што те тера постојано да ми одговараш?

И јас би можел да зборувам како вас, ако бевте вие на моето место. Би можел да редам зборови против вас и да ја нишам главата над вас.

Но јас би ве зајакнувал со својата уста и со зборовите на своите усни би ви ја олеснувал болката.

Ако зборувам, мојата болка не се намалува; а ако молчам, што исчезнува од неа?

Но сега Бог ме истошти; го опустоши целиот мој дом.

Ме исуши и тоа стана сведоштво против мене; мојата слабост се крена против мене и ме обвинува в лице.

Во Својот гнев ме раскина и ме нападна; чкрта со забите против мене, а мојот противник остро ме гледа.

Ја отвораат устата против мене, со презир ме удираат по образите и сите заедно се собираат против мене.

Бог ме предаде на неправедни луѓе и ме фрли во рацете на безбожните.

Живеев спокојно, но Тој ме скрши; ме фати за вратот и ме разби, па ме постави за Своја цел.

Неговите стрелци ме опкружуваат; без милост ми ги прободува внатрешностите и ја излева мојата жолчка на земјата.

Ме разбива со удар врз удар и јуриша врз мене како силен воин.

Вреќиште сошив врз својата кожа и ја наведнав својата чест во правта.

Лицето ми поцрвене од плачење, а врз моите очни капаци лежи смртна сенка,

иако во моите раце нема насилство и мојата молитва е чиста.

Земјо, не покривај ја мојата крв и нека нема место каде што ќе замолкне мојот повик!

Ете, и сега мојот Сведок е на небото, а Оној што сведочи за мене е на висините.

Моите пријатели ми се потсмеваат, а моите очи леат солзи пред Бог.

О, нека има некој што ќе се застапи за човек пред Бог, како што човек се застапува за својот ближен!

Зашто уште малку години ми остануваат, а потоа ќе тргнам по патот од кој нема враќање.“