Јов

„Мојот дух е скршен, моите денови згаснуваат; гробот ме очекува.

Навистина, потсмевачи ме опкружуваат и моите очи постојано го гледаат нивното предизвикување.

Дај ми залог, Боже, и Сам биди мој гарант! Кој друг ќе подаде рака за мене?

Зашто Ти ги сокри нивните срца од разбирање; затоа нема да ги возвишиш.

Кој ги предава своите пријатели за добивка, очите на неговите деца ќе ослабат.

Ме направи поговорка меѓу народите и човек кому му плукаат в лице.

Моите очи ослабеа од жалост, а сите мои делови станаа како сенка.

Праведните се чудат на ова, а невиниот се крева против безбожниот.

Но праведниот цврсто ќе се држи до својот пат, а оној со чисти раце ќе станува сѐ посилен.

А вие, сите, вратете се и дојдете повторно; сепак, нема да најдам мудар меѓу вас.

Моите денови поминаа, моите намери се скршија — желбите на моето срце.

Тие ја претвораат ноќта во ден и велат дека светлината е близу, иако пред мене е темнина.

Ако се надевам на нешто, Шеол е мојот дом; во темнината ќе ја постелам својата постела.

На гробот му велам: ‚Ти си мој татко‘, а на црвот: ‚Ти си моја мајка и моја сестра.‘

Тогаш каде е мојата надеж? Кој може да ја види мојата надеж?

Таа ќе слезе со мене до портите на Шеол, кога заедно ќе почиваме во правта.“