Јов

Повторно дојде ден кога Божјите синови застанаа пред Господ, а меѓу нив дојде и Сатаната за да застане пред Господ.

Господ му рече на Сатаната: „Од каде доаѓаш?“ Сатаната Му одговори: „Од обиколување на земјата и од одење по неа.“

Господ му рече: „Го забележа ли Мојот слуга Јов? Нема друг како него на земјата — непорочен и праведен човек, кој има страв од Бог и се оддалечува од злото. Тој сѐ уште цврсто се држи до својата непорочност, иако ти Ме поттикна против него да го уништам без причина.“

Сатаната Му одговори на Господ: „Кожа за кожа! Човек ќе даде сѐ што има за својот живот.

Но испружи ја Својата рака и допри се до неговите коски и неговото тело, па ќе видиш дали нема да Те проколне право в лице!“

Господ му рече на Сатаната: „Еве, тој е во твоја рака, само поштеди му го животот.“

Сатаната си замина од Господовото присуство и го удри Јов со тешки рани од стапалата до темето.

Јов зеде парче од скршен земјен сад за да се чеша со него и седеше во пепелта.

Тогаш жена му му рече: „Уште ли се држиш до својата непорочност? Проколни Го Бог и умри!“

Но тој ѝ рече: „Зборуваш како една од безумните жени. Ако го примаме доброто од Бог, зар да не ја примиме и неволјата?“ Во сето ова Јов не згреши со своите усни.

Кога тројцата пријатели на Јов слушнаа за сета несреќа што го снајде, дојдоа секој од своето место: Елифаз Теманецот, Билдад Шуахецот и Цофар Нааматецот. Се договорија да дојдат заедно, да жалат со него и да го утешат.

Кога го здогледаа оддалеку, не можеа да го препознаат. Гласно заплакаа, ја раскинаа својата облека и фрлаа прав над своите глави кон небото.

Седеа со него на земјата седум дена и седум ноќи. Никој не му рече ни збор, зашто гледаа дека неговата болка е многу голема.