Јов

„Зошто Семоќниот не определува видливи времиња за суд? Зошто оние што Го познаваат не ги гледаат Неговите денови?

Безбожните ги поместуваат меѓите, крадат стада и потоа самите ги пасат.

Го одведуваат магарето на сиракот и го земаат волот на вдовицата како залог.

Ги туркаат сиромасите од патот, па бедните во земјата мораат да се кријат.

Како диви магариња во пустината, тие излегуваат да бараат храна; пустелијата им дава леб за нивните деца.

По туѓите полиња собираат храна, а во лозјето на безбожниот пребаруваат по она што останало.

Ноќта ја минуваат голи, без облека, и немаат со што да се покријат од студот.

Планинските дождови ги натопуваат и, бидејќи немаат засолниште, се прилепуваат до карпите.

Го грабнуваат сиракот од мајчините гради, а од сиромавиот земаат залог.

Сиромасите одат голи, без облека; гладни носат снопови жито.

Меѓу нивните ѕидови цедат масло; газат грозје во пресите, а остануваат жедни.

Од градот се слушаат офкања на луѓе, а душите на ранетите повикуваат за помош, но Бог не им ја припишува таа неправда.

Има луѓе што се бунтуваат против светлината; не ги познаваат нејзините патишта и не остануваат на нејзините патеки.

Убиецот станува уште пред да се раздени, го убива сиромавиот и бедниот, а ноќе станува како крадец.

Окото на прељубникот го чека самракот и си вели: ‚Ниедно око нема да ме види‘, па го прикрива своето лице.

Во темнината провалуваат во куќи; преку ден се затвораат и не ја познаваат светлината.

За нив утрото е како смртна сенка, зашто добро ги познаваат ужасите на густата темнина.

Брзо исчезнуваат како нешто што плови по водата; нивниот дел на земјата е проколнат и повеќе не се враќаат по патот кон лозјата.

Како што сушата и жештината ги голтаат снежните води, така Шеол ги голта оние што грешат.

Утробата што ги родила ќе ги заборави; црвот слатко ќе ги јаде. Повеќе нема да бидат запаметени, а неправдата ќе биде скршена како дрво.

Безбожниот ја угнетува неротката што нема деца и не ѝ прави добро на вдовицата.

Со својата сила ги соборува и моќните; кога ќе стане, никој не е сигурен за својот живот.

Бог му дозволува да живее безбедно и тој се потпира на тоа, но Божјите очи ги следат неговите патишта.

За кратко се возвишуваат, а потоа ги нема; се наведнуваат и се собираат како и сите други, отсечени како врвовите на житните класови.

Ако не е така, кој ќе докаже дека лажам и кој ќе ги направи моите зборови безвредни?“