Јов

Тогаш Елифаз Теманецот одговори и рече:

„Ако се обидеме да ти кажеме нешто, ќе ти биде ли тешко? Но кој може да се воздржи од зборување?

Ете, ти поучуваше мнозина и ги зајакнуваше ослабените раце.

Твоите зборови го подигаа оној што се сопнуваше и ги зацврстуваа колената што се тресеа.

А сега, кога неволјата дојде врз тебе, ти изнемоштуваш; кога те допре, се уплаши.

Зар твојата стравопочит кон Бог не е твоја сигурност, а непорочноста на твоите патишта — твоја надеж?

Сети се: кој невин некогаш пропаднал? И каде биле истребени праведните?

Колку што сум видел, оние што ораат беззаконие и сеат неволја, истото и го жнеат.

Од Божјиот здив пропаѓаат и од здивот на Неговиот гнев исчезнуваат.

Лавот рика и силниот лав пушта глас, но забите на младите лавови се кршат.

Силниот лав пропаѓа поради недостаток на плен, а младенчињата на лавицата се распрснуваат.

До мене тајно стигна еден збор и моето уво чу тивок шепот.

Среде вознемирувачките мисли од ноќните виденија, кога длабок сон паѓа врз луѓето,

ме обзеде страв и трепет и сите мои коски се затресоа.

Некој дух помина пред моето лице и влакната на моето тело се накренаа.

Застана, но не можев да го препознаам неговиот изглед. Некаков лик стоеше пред моите очи; во тишината слушнав глас:

‚Може ли смртниот човек да биде поправеден од Бог? Може ли човекот да биде почист од својот Создател?

Ете, Бог не им се доверува целосно ни на Своите слуги и на Своите ангели им наоѓа недостаток.

Колку повеќе на оние што живеат во куќи од глина, чии темели се во правта и кои можат да бидат здробени како молец!

Од утро до вечер се кршат; засекогаш исчезнуваат, а никој не обрнува внимание.

Зар не им се кине јажето на нивниот шатор? Умираат без да стекнат мудрост.‘“