Јован

Шест дена пред Пасха Исус дојде во Витанија, каде што живееше Лазар, кого Исус го воскресна од мртвите.

Таму Му приготвија вечера и Марта послужуваше, а Лазар беше еден од оние што седеа на трпезата.

Тогаш Марија зеде една литра скапоцено чисто нардово миризливо масло, Му ги помаза нозете и ги избриша со својата коса; и куќата се исполни со мирисот на миризливото масло.

Еден од Неговите ученици, Јуда Искариот, кој требаше да Го предаде, рече:

„Зошто ова миризливо масло не се продаде за триста денарии и парите не им се дадоа на сиромашните?“

Ова го рече не затоа што се грижеше за сиромасите, туку затоа што беше крадец; ја чуваше касата и земаше од она што се ставаше во неа.

Исус рече: „Остави ја; нека го зачува тоа за денот на Моето погребение.

Зашто сиромасите ги имате секогаш покрај себе, а Мене Ме немате секогаш.“

Мнозина од Јудејците дознаа дека Исус е таму, па дојдоа не само за Исус, туку да го видат Лазар, кого Тој го воскресна од мртвите.

А првосвештениците се договорија да го убијат и Лазар,

зашто поради него многу Јудејци одеа кај Исус и веруваа во Него.

Следниот ден големо мноштво, кое беше дошло на празникот, чу дека Исус доаѓа во Ерусалим.

Зедоа палмови гранки, излегоа да Го пречекаат и викаа: „Осана! Благословен е Оној Кој доаѓа во името на Господ – Царот на Израел!“

А Исус, кога најде едно осле, седна на него, како што е напишано:

„Не плаши се, ќерко на Сион! Еве, твојот Цар доаѓа, седејќи на осле.“

Неговите ученици најнапред не го разбраа ова; но кога Исус се прослави, тогаш се сетија дека тоа беше напишано за Него и дека токму така постапија со Него.

Мноштвото што беше со Него кога го повика Лазар од гробот и го воскресна од мртвите сведочеше за тоа.

Затоа народот излезе да Го пречека, зашто чу дека Исус го направил тој знак.

Фарисеите си велеа еден на друг: „Гледате дека ништо не постигнувате! Ете, светот тргна по Него.“

Меѓу оние што дојдоа да се поклонат на празникот имаше и некои Елини.

Тие дојдоа кај Филип, кој беше од Витсаида во Галилеја, и го замолија: „Господине, сакаме да Го видиме Исус.“

Филип отиде и му кажа на Андреј; потоа Андреј и Филип Му кажаа на Исус.

Исус, пак, им одговори, велејќи: „Дојде часот да се прослави Човечкиот Син.

Вистина, вистина ви велам: ако пченичното зрно не падне во земјата и не умре, останува само; а ако умре, донесува многу плод.

Кој го љуби својот живот, ќе го загуби; а кој го мрази својот живот во овој свет, ќе го зачува за вечен живот.

Кој Ми служи, нека оди по Мене; и каде што сум Јас, таму ќе биде и Мојот слуга. И кој Ми служи, него ќе го почитува Мојот Татко.

Сега Мојата душа е вознемирена. И што да кажам? ‚Татко, спаси Ме од овој час‘? Но токму поради овој час дојдов.

Татко, прослави го Своето име!“ Тогаш дојде глас од небото: „И го прославив, и пак ќе го прославам.“

Народот што стоеше таму, кога го чу гласот, велеше: „Загрми“, други, пак, рекоа: „Ангел Му прозбори.“

Исус одговори: „Овој глас не дојде поради Мене, туку поради вас.

Сега е судот на овој свет; сега владетелот на овој свет ќе биде исфрлен надвор.

А Јас, кога ќе бидам издигнат од земјата, ќе ги привлечам сите кон Себе.“

А ова го зборуваше за да покаже со каква смрт ќе умре.

Народот Му одговори: „Ние чувме од Законот дека Христос останува довека; како тогаш велиш дека Човечкиот Син треба да биде издигнат? Кој е Тој Човечки Син?“

Исус им рече: „Уште малку време Светлината е со вас. Одете додека ја имате Светлината, за да не ве зафати темнината; а кој оди во темнина, не знае каде оди.

Додека ја имате Светлината, верувајте во Светлината, за да станете синови на Светлината.“ Кога го рече тоа, Исус си замина и се сокри од нив.

Иако Тој беше направил толку многу знаци пред нив, тие сепак не веруваа во Него.

За да се исполни зборот од пророкот Исаија, кој рече: „Господи, кој поверува во она што чул од нас? И Господовата рака кому се откри?“

Затоа не можеа да поверуваат, зашто Исаија повторно рече:

„Им ги заслепи очите и им го закорави срцето, за да не гледаат со очите, да не разбираат со срцето и да не се обратат, па да ги исцелам.“

Ова го рече Исаија, бидејќи ја виде Неговата слава и зборуваше за Него.

Сепак, и многумина од поглаварите поверуваа во Него; но поради фарисеите не Го признаваа, за да не бидат исклучени од синагогата,

Зашто им беше помила човечката слава отколку Божјата слава.

Исус извика: „Кој верува во Мене, не верува само во Мене, туку во Оној Кој Ме испрати.

И кој Ме гледа Мене, Го гледа Оној што Ме пратил.

Јас како светлина дојдов во светот, за никој што верува во Мене да не остане во темнина.

Ако некој ги чуе Моите зборови и не ги пази, Јас не го судам; зашто не дојдов да му судам на светот, туку да го спасам светот.

Кој Ме отфрла и не ги прима Моите зборови, има кој да му суди: зборот што го кажав ќе му суди во последниот ден.

Зашто Јас не зборував Сам од Себе, туку Таткото Кој Ме испрати Ми даде заповед што да кажам и што да зборувам.

И знам дека Неговата заповед е вечен живот. Затоа, она што го зборувам, го зборувам така како што Ми рече Таткото.“