Јован

Потоа имаше јудејски празник и Исус се искачи во Ерусалим.

А во Ерусалим, кај Овчата порта, има бања, која на еврејски се нарекува Бетзата, со пет тремови.

Во нив лежеа многу болни, слепи, куци и изнемоштени.

[Во подоцнежни ракописи стои: „Тие го чекаа раздвижувањето на водата. Зашто одвреме-навреме Господов ангел слегуваше во бањата и ја раздвижуваше водата; и кој прв ќе влезеше по раздвижувањето на водата, оздравуваше од каква и да било болест што ја имаше.“]

Имаше таму и еден човек, кој боледуваше триесет и осум години.

Кога Исус го виде како лежи и дозна дека веќе долго време е болен, му рече: „Сакаш ли да оздравиш?“

Болниот Му одговори: „Господи, немам човек да ме спушти во бањата кога водата ќе се раздвижи; а додека јас дојдам, друг слегува пред мене.“

Исус му рече: „Стани, земи ја својата постелка и оди си!“

И веднаш оздраве човекот, ја зеде својата постелка и одеше. А тој ден беше сабота.

Поради тоа Јудејците Му рекоа на исцелениот: „Сабота е и не треба да ја земеш својата постелка!“

Тој им одговори: „Оној што ме исцели ми рече: ‚Земи ја својата постелка и оди.‘“

А тие го прашаа: „Кој е човекот што ти рече: ‚Земи ја и оди‘?“

Но исцелениот не знаеше кој е, бидејќи Исус се беше оддалечил, а на тоа место имаше многу народ.

А потоа Исус го сретна во храмот и му рече: „Ете, сега си здрав и не греши веќе, за да не те снајде нешто полошо!“

А човекот отиде и им кажа на Јудејците дека Исус е Оној што го исцелил.

И затоа Јудејците Го гонеа Исус, зашто тоа го правеше во сабота.

А Исус им одговараше: „Мојот Татко досега работи, и Јас работам.“

Затоа Јудејците уште повеќе бараа да Го убијат, зашто не само што ја нарушуваше саботата, туку и Бог Го нарекуваше Свој Татко, правејќи се еднаков со Бог.

Исус им одговори: „Вистина, вистина ви велам: Синот не може да прави ништо Сам од Себе, туку само она што гледа дека го прави Таткото; зашто што прави Тој, тоа го прави и Синот.

Зашто Таткото Го љуби Синот и Му покажува сѐ што Самиот прави; и ќе Му покаже уште поголеми дела од овие, за вие да се чудите.

Зашто, како што Таткото ги воскреснува мртвите и им дава живот, така и Синот им дава живот на оние на кои сака.

Таткото не суди никого, туку целиот суд Му го предаде на Синот;

за сите да Го почитуваат Синот, како што Го почитуваат Таткото. Кој не Го почитува Синот, не Го почитува ни Таткото Кој Го испрати.

Вистина, вистина ви велам: кој го слуша Мојот збор и верува во Оној Кој Ме испрати, има вечен живот и не доаѓа на суд, туку преминал од смрт во живот.

Вистина, вистина ви велам: доаѓа часот, и сега е, кога мртвите ќе го чујат гласот на Божјиот Син, и оние што ќе го чујат ќе живеат.

Зашто, како што Таткото има живот во Себе, така Му даде и на Синот да има живот во Себе.

И Му даде власт да врши суд, зашто е Човечки Син.

Не чудете се на ова, зашто доаѓа часот кога сите што се во гробовите ќе го чујат Неговиот глас,

и ќе излезат: кои правеле добро – ќе воскреснат за живот, а кои правеле зло – ќе воскреснат за осудување.

Јас не можам ништо да правам Сам од Себе. Како што слушам, така судам; и Мојот суд е праведен, зашто не ја барам Својата волја, туку волјата на Оној Кој Ме испрати.

Ако Јас сведочам Сам за Себе, Моето сведоштво нема да биде вистинско.

Но има друг кој сведочи за Мене; и знам дека е вистинско тоа сведоштво, со кое Тој сведочи за Мене.

Вие пративте кај Јован и тој ви посведочи за вистината.

Но Јас не примам сведоштво од човек; туку го кажувам ова, за да се спасите вие.

Тој беше светилка што гори и свети, а малку време сакавте да се порадувате на неговата светлина.

Но Јас имам поголемо сведоштво од Јовановото: делата што Таткото Ми ги даде да ги довршам – токму тие дела што ги вршам – сведочат за Мене дека Таткото Ме испрати.

И Таткото Кој Ме испрати Сам сведочи за Мене. Вие никогаш не сте го чуле Неговиот глас, ниту сте го виделе Неговиот лик.

И Неговиот збор не останува во вас, зашто не верувате во Оној Кого Тој Го испрати.

Ги истражувате Писмата, зашто мислите дека во нив имате вечен живот; а токму тие сведочат за Мене.

Но не сакате да дојдете кај Мене, за да имате живот.

Не примам слава од луѓе.

Но ве познавам: ја немате Божјата љубов во себе.

Јас дојдов во името на Мојот Татко и не Ме примате; а некој друг, ако дојде во свое име, него ќе го примите.

Како можете вие да поверувате, кога примате слава еден од друг, а славата што е од единствениот Бог не ја барате?

Немојте да мислите дека Јас ќе ве обвинувам пред Таткото; има кој да ве обвинува – Мојсеј, на кого вие се надевате.

Зашто, ако му верувавте на Мојсеј, ќе Ми верувавте и Мене, бидејќи тој пишуваше за Мене.

А ако не верувате на неговите списи, како ќе им поверувате на Моите зборови?“