Судии

По смртта на Исус Навин, Израелевите синови Го прашаа Господ: „Кој од нас прв ќе тргне против Хананците и ќе војува против нив?“

Господ рече: „Јуда нека тргне; ете, ја предадов земјата во неговите раце“.

Тогаш Јуда му рече на својот брат Симеон: „Дојди со мене во делот што ми припадна, за да војуваме против Хананците; потоа и јас ќе дојдам со тебе во твојот дел“. И Симеон тргна со него.

Јуда тргна, и Господ ги предаде Хананците и Ферезејците во нивните раце; кај Везек поразија десет илјади луѓе.

Во Везек го најдоа Адони-Везек, се бореа против него и ги поразија Хананците и Ферезејците.

Адони-Везек побегна, но тие го гонеа, го фатија и му ги отсекоа палците на рацете и на нозете.

Тогаш Адони-Везек рече: „Седумдесет цареви со отсечени палци на рацете и на нозете собираа трошки под мојата трпеза. Како што правев јас, така Бог ми возврати“. Потоа го одведоа во Ерусалим, и таму умре.

Јудините синови војуваа против Ерусалим, го зазедоа, го поразија со меч и го запалија градот.

Потоа Јудините синови тргнаа да војуваат против Хананците што живееја во планинската земја, во јужниот крај и во низината.

Јуда тргна против Хананците што живееја во Хеврон – Хеврон порано се викаше Киријат-Арва – и ги порази Сесај, Ахиман и Талмај.

Оттаму тргна против жителите на Девир, а Девир порано се викаше Киријат-Сефер.

Халев рече: „На оној што ќе го порази и заземе Киријат-Сефер ќе му ја дадам својата ќерка Ахса за жена“.

Го зазеде Готониил, синот на Кенез, помладиот брат на Халев; и Халев му ја даде својата ќерка Ахса за жена.

Кога таа дојде кај Готониил, го наговори да побара нива од нејзиниот татко. Кога слезе од ослицата, Халев ја праша: „Што сакаш?“

Таа му рече: „Дај ми благослов. Бидејќи ми даде земја во сувиот јужен крај, дај ми и водни извори“. И Халев ѝ ги даде горните и долните извори.

Потомците на Кенеецот, Мојсеевиот тест, тргнаа со Јудините синови од Градот на палмите во Јудината Пустина, јужно од Арад; дојдоа и се населија меѓу народот.

Потоа Јуда тргна со својот брат Симеон и ги поразија Хананците што живееја во Сефат. Го предадоа градот на целосно уништување и го нарекоа Хорма.

Јуда ги зазеде и Газа со нејзината околина, Аскалон со неговата околина и Екрон со неговата околина.

Господ беше со Јуда, и тој ги презеде планинските предели; но не можеше да ги истера жителите на долината, зашто имаа железни бојни коли.

Хеврон му го дадоа на Халев, како што беше рекол Мојсеј; и тој оттаму ги истера тројцата Енакови синови.

Но Венијаминовите синови не ги истераа Јевусејците што живееја во Ерусалим; затоа Јевусејците живеат со Венијаминовите синови во Ерусалим и до денес.

И Јосифовиот дом тргна против Ветил, а Господ беше со нив.

Јосифовиот дом испрати луѓе да го извидат Ветил; градот порано се викаше Луз.

Извидувачите видоа еден човек како излегува од градот и му рекоа: „Покажи ни го влезот во градот, а ние ќе ти покажеме милост“.

Тој им го покажа влезот во градот. Тие го поразија градот со меч, но го пуштија човекот со целото негово семејство.

Човекот отиде во земјата на Хетејците, изгради град и го нарече Луз; така се вика и до денес.

Манасија не ги истера жителите на Вет-Сан и неговите села, ниту жителите на Танах и неговите села, ниту жителите на Дор и неговите села, ниту жителите на Ивлеам и неговите села, ниту жителите на Мегидо и неговите села; Хананците решително останаа да живеат во таа земја.

Кога Израел зајакна, ги принуди Хананците да плаќаат данок, но не ги истера целосно.

Ниту Ефрем ги истера Хананците што живееја во Гезер; Хананците останаа да живеат меѓу нив во Гезер.

Ниту Завулон ги истера жителите на Китрон и Наалол; Хананците останаа да живеат меѓу нив и им плаќаа данок.

Асир не ги истера жителите на Ако, Сидон, Ахлав, Ахзив, Хелва, Афек и Роов.

Затоа Асировците се населија меѓу Хананците, жителите на земјата, зашто не ги истераа.

Нефталим не ги истера жителите на Вет-Семес и Вет-Анат, туку се насели меѓу Хананците, жителите на земјата; сепак, жителите на Вет-Семес и Вет-Анат им плаќаа данок.

Аморејците ги притиснаа Дановите синови во планинската земја и не им дозволуваа да слезат во долината.

Аморејците решително останаа да живеат во гората Херес, во Ајалон и во Салвим; но раката на Јосифовиот дом се засили над нив, па беа принудени да плаќаат данок.

Границата на Аморејците се протегаше од нагорнината Акравим, од карпата па нагоре.