Судии

Во тие денови, кога немаше цар во Израел, еден левит живееше во оддалечениот дел на Ефремовата планинска земја. Тој зеде наложница од Витлеем во Јуда.

Неговата наложница му беше неверна и го напушти. Се врати во домот на својот татко во Витлеем во Јуда и остана таму околу четири месеци.

Нејзиниот маж стана и тргна по неа, за да ѝ зборува нежно и да ја врати. Со себе ги поведе својот слуга и две магариња. Таа го воведе во домот на својот татко, а таткото на младата жена го пречека со радост.

Неговиот тест, таткото на младата жена, го задржа, па тој остана кај него три дена. Јадеа, пиеја и ноќеваа таму.

На четвртиот ден станаа рано, а левитот се подготви да замине. Но таткото на младата жена му рече на својот зет: „Поткрепи се со малку леб, па потоа ќе тргнеш“.

Така седнаа и двајцата јадеа и пиеја заедно. Потоа таткото на младата жена му рече: „Те молам, согласи се да преноќиш и нека ти биде весело срцето“.

Човекот стана да замине, но неговиот тест настојуваше, па тој повторно преноќи таму.

На петтиот ден стана рано за да замине, но таткото на младата жена му рече: „Те молам, поткрепи се и почекај додека денот не почне да се приклонува“. Така двајцата јадеа.

Кога човекот стана да замине со својата наложница и со својот слуга, неговиот тест, таткото на младата жена, му рече: „Ете, денот веќе се приклонува кон вечер. Те молам, преноќете! Денот е при крај; остани тука и нека ти биде весело срцето. Утре станете рано и тргнете кон својот дом“.

Но човекот не сакаше да преноќи. Стана и тргна, па стигна спроти Јевус, односно Ерусалим. Со него беа двете оседлани магариња и неговата наложница.

Кога беа близу до Јевус, денот веќе беше при крај. Слугата му рече на својот господар: „Те молам, да се свртиме кон овој јевусејски град и да преноќиме во него“.

Но неговиот господар му одговори: „Нема да влегуваме во град на туѓинци, каде што нема Израелеви синови. Ќе продолжиме до Гаваја“.

Потоа му рече на својот слуга: „Ајде да стигнеме до едно од овие места и да преноќиме во Гаваја или во Рама“.

Продолжија по патот, а сонцето зајде кога беа близу до Гаваја, која му припаѓаше на Венијамин.

Се свртеа натаму за да влезат и да преноќат во Гаваја. Кога влегоа, седнаа на градскиот плоштад, но никој не ги прими во својот дом да преноќат.

Ете, вечерта еден старец се враќаше од работа во полето. Тој беше од Ефремовата планинска земја и живееше како странец во Гаваја, додека жителите на градот беа Венијаминовци.

Кога ги подигна очите и го виде патникот на градскиот плоштад, старецот го праша: „Каде одиш и од каде доаѓаш?“

Тој му одговори: „Патуваме од Витлеем во Јуда до оддалечениот дел на Ефремовата планинска земја, од каде што сум јас. Отидов во Витлеем во Јуда, а сега се враќам кон Господовиот дом, но никој не ме прима во својот дом.

Имаме слама и храна за нашите магариња, како и леб и вино за мене, за твојата слугинка и за момчето што е со твоите слуги. Ништо не ни недостига“.

Старецот рече: „Мир со тебе! Јас ќе се погрижам за сѐ што ти е потребно; само немој да преноќиш на плоштадот“.

Го воведе во својот дом и им даде храна на магарињата. Потоа си ги измија нозете, јадеа и пиеја.

Додека се веселеа, ете, некои развратни мажи од градот ја опколија куќата, удираа на вратата и му велеа на старецот, сопственикот на куќата: „Изведи го човекот што влезе во твојот дом, за да го силуваме“.

Сопственикот на куќата излезе кај нив и им рече: „Не, браќа мои! Те молам, не правете такво зло. Овој човек е гост во мојот дом; не извршувајте такво срамно дело.

Ете, ја имам својата ќерка, која е девица, а тука е и неговата наложница. Ќе ви ги изведам нив; обесчестете ги и правете им што сакате, но на овој човек не правете му такво срамно дело“.

Но мажите не сакаа да го послушаат. Тогаш левитот ја зеде својата наложница и им ја изведе надвор. Тие ја силуваа и ја измачуваа цела ноќ, сѐ до утрото, а кога почна да се разденува, ја пуштија.

Пред зори жената дојде и падна пред вратата на куќата во која беше нејзиниот господар, и лежеше таму сѐ додека не се раздени.

Утрото нејзиниот господар стана, ја отвори вратата од куќата и излезе за да тргне по патот. Ете, неговата наложница лежеше пред вратата на куќата, со рацете на прагот.

Тој ѝ рече: „Стани, да тргнеме“. Но немаше одговор. Тогаш ја стави на магарето, стана и тргна кон својот дом.

Кога стигна во својот дом, зеде нож, го фати телото на својата наложница и го расече, дел по дел, на дванаесет делови. Потоа ги испрати низ сите краишта на Израел.

Секој што го виде тоа велеше: „Никогаш не се случило ниту се видело вакво нешто од денот кога Израелевите синови излегоа од Египетската земја до денес. Размислете за ова, посоветувајте се и кажете што треба да се направи!“