Судии

Израелевите мажи се заколнаа во Масфа: „Никој од нас нема да му ја даде својата ќерка за жена на Венијаминовец“.

Народот дојде во Ветил и остана таму пред Бог до вечерта. Тие силно и горчливо плачеа.

Рекоа: „Господи, Израелев Боже, зошто се случи ова во Израел, па денес да недостига едно племе од Израел?“

Следното утро народот стана рано, изгради таму жртвеник и принесе жртви паленици и жртви за мир.

Тогаш Израелевите синови прашаа: „Кој од сите Израелеви племиња не дојде на собирот пред Господ?“ Зашто дадоа строга заклетва за оној што нема да дојде пред Господ во Масфа, велејќи: „Тој непременно нека биде погубен“.

Израелевите синови се сожалија над својот брат Венијамин и рекоа: „Денес едно племе е отсечено од Израел.

Што да направиме за преживеаните да имаат жени, кога се заколнавме во Господ дека нема да им дадеме жени од нашите ќерки?“

Потоа прашаа: „Кое од Израелевите племиња не дојде пред Господ во Масфа?“ И се покажа дека од Јавис Галаадски никој не дошол во логорот на собирот.

Кога народот беше преброен, меѓу нив немаше ниту еден од жителите на Јавис Галаадски.

Затоа собирот испрати таму дванаесет илјади од најхрабрите мажи и им заповеда: „Одете и со острицата на мечот погубете ги жителите на Јавис Галаадски, заедно со жените и децата.

Направете го следново: погубете го секој маж и секоја жена што имала телесен однос со маж“.

Меѓу жителите на Јавис Галаадски најдоа четиристотини млади девојки што немале телесен однос со маж. Нив ги доведоа во логорот во Шило, во хананската земја.

Тогаш целиот собир испрати луѓе да разговараат со Венијаминовците што беа кај карпата Римон и да им објават мир.

Венијаминовците се вратија, а Израелците им ги дадоа за жени девојките од Јавис Галаадски што ги оставија живи. Но немаше доволно за сите.

Народот се сожали над Венијамин, зашто Господ допушти да настане празнина меѓу Израелевите племиња.

Тогаш старешините на собирот рекоа: „Што да направиме за преостанатите да имаат жени, кога жените од Венијамин беа истребени?“

Уште рекоа: „На преживеаните Венијаминовци мора да им остане наследство, за да не биде избришано едно племе од Израел.

Но ние не можеме да им дадеме жени од нашите ќерки, зашто Израелевите синови се заколнаа: ‚Проклет да биде оној што ќе му даде жена на Венијамин‘.“

Потоа рекоа: „Ете, секоја година во Шило има Господов празник“. Шило е северно од Ветил, источно од патот што води од Ветил кон Шехем и јужно од Левона.

Затоа им заповедаа на Венијаминовците: „Одете и скријте се во лозјата.

Набљудувајте, и кога девојките од Шило ќе излезат да играат оро, тогаш излезете од лозјата и секој нека си грабне жена меѓу девојките од Шило, па вратете се во Венијаминовата земја.

Кога нивните татковци или браќа ќе дојдат кај нас да се жалат, ќе им речеме: ‚Бидете милостиви кон нив заради нас, зашто во војната не обезбедивме жена за секого. А и вие не им ги дадовте своите ќерки, па не сте виновни за прекршување на заклетвата‘.“

Венијаминовците направија така. Според својот број зедоа жени од девојките што играа оро, потоа се вратија во своето наследство, повторно ги изградија градовите и се населија во нив.

Тогаш Израелевите синови си заминаа оттаму, секој кај своето племе и кај својот род; секој се врати во своето наследство.

Во тие денови немаше цар во Израел; секој го правеше она што мислеше дека е исправно.