Рута

Во времето кога судиите судеа, настана глад во земјата. Тогаш еден човек од Витлеем во Јуда отиде привремено да живее во моавската земја, заедно со својата жена и со своите два сина.

Човекот се викаше Елимелех, неговата жена Ноемина, а неговите два сина Махлон и Килион. Тие беа Ефратци од Витлеем во Јуда. Дојдоа во моавската земја и останаа таму.

Но Елимелех, мажот на Ноемина, умре, и таа остана со своите два сина.

Тие зедоа Моавки за жени. Едната се викаше Орфа, а другата Рута. Живееја таму околу десет години.

Потоа умреа и двајцата, Махлон и Килион, па жената остана без своите два сина и без својот маж.

Тогаш таа тргна со своите снаи да се врати од моавската земја, зашто таму чу дека Господ се погрижил за Својот народ и повторно му дал храна.

Затоа го напушти местото каде што живееше, а со неа тргнаа и нејзините две снаи. Одеа по патот за да се вратат во јудејската земја.

Ноемина им рече на своите две снаи: „Одете, вратете се секоја во домот на својата мајка. Господ нека ви покаже милост, како што вие им покажавте милост на починатите и на мене.

Господ нека ви даде секоја од вас да најде мир и сигурност во домот на нов сопруг.“ Потоа ги бакна, а тие гласно заплакаа.

Тие ѝ рекоа: „Не, туку со тебе ќе се вратиме кај твојот народ.“

Но Ноемина рече: „Вратете се, ќерки мои! Зошто би оделе со мене? Зар имам уште синови во својата утроба, за да ви станат мажи?

Вратете се, ќерки мои, одете си, зашто веќе сум премногу стара за повторно да се мажам. Дури и да речам дека уште имам надеж, да се омажам оваа ноќ и да родам синови,

зар би ги чекале додека пораснат? Зар поради нив не би се мажеле? Не, ќерки мои! Мене ми е многу потешко отколку вам, зашто Господовата рака се крена против мене.“

Тогаш тие повторно гласно заплакаа. Орфа ја бакна својата свекрва и се прости од неа, а Рута цврсто остана со неа.

Ноемина ѝ рече: „Ете, твојата јатрва се врати кај својот народ и кај своите богови. Врати се и ти по неа.“

Но Рута рече: „Не наговарај ме да те оставам и да се одвратам од тебе. Каде што ќе одиш ти, таму ќе одам и јас; каде што ќе живееш ти, таму ќе живеам и јас. Твојот народ ќе биде мој народ, и твојот Бог ќе биде мој Бог.

Каде што ќе умреш ти, таму ќе умрам и јас, и таму ќе бидам погребана. Господ нека ми направи така и уште повеќе, ако нешто друго освен смртта ме раздели од тебе.“

Кога Ноемина виде дека Рута е цврсто решена да оди со неа, престана да ја разубедува.

Така двете продолжија да одат, сѐ додека не стигнаа во Витлеем. Кога влегоа во Витлеем, целиот град се возбуди поради нив, а жените прашуваа: „Зар ова е Ноемина?“

Таа им рече: „Не нарекувајте ме Ноемина, туку нарекувајте ме Мара, зашто Семоќниот многу ме огорчи.

Заминав полна, а Господ ме врати празна. Зошто ме нарекувате Ноемина, кога Господ се сврте против мене и Семоќниот ме снајде со несреќа?“

Така Ноемина се врати од моавската земја, а со неа дојде и нејзината снаа Рута, Моавката. Тие пристигнаа во Витлеем во почетокот на јачменовата жетва.