Рута

Ноемина имаше еден роднина од страната на својот маж, угледен и богат човек од родот на Елимелех. Тој се викаше Вооз.

Рута, Моавката, ѝ рече на Ноемина: „Дозволи ми да одам на нивата и да собирам класје по оној во чии очи ќе најдам наклоност.“ Таа ѝ рече: „Оди, ќерко моја.“

Рута отиде и собираше класје на нивата зад жетварите. Се случи да дојде токму на делот од нивата што му припаѓаше на Вооз, човекот од родот на Елимелех.

Во тој миг Вооз дојде од Витлеем и им рече на жетварите: „Господ нека биде со вас!“ Тие му одговорија: „Господ нека те благослови!“

Тогаш Вооз го праша слугата што беше поставен над жетварите: „Чија е оваа млада жена?“

Слугата што беше поставен над жетварите одговори: „Таа е младата Моавка што се врати со Ноемина од моавската земја.

Таа рече: ‚Те молам, дозволи ми да собирам класје и да прибирам зад жетварите меѓу сноповите.‘ Дојде рано наутро и остана досега; само малку се одмори во засолништето.“

Тогаш Вооз ѝ рече на Рута: „Слушај ме, ќерко моја. Не оди да собираш класје на друга нива и не заминувај оттука, туку остани со моите слугинки.

Гледај на која нива жнеат и оди по нив. Им заповедав на момчињата да не те вознемируваат. Кога ќе ожедниш, оди кај садовите и пиј од водата што ја налеале момчињата.“

Таа падна ничкум, се поклони до земјата и му рече: „Како најдов толкава наклоност во твоите очи, па се грижиш за мене, иако сум туѓинка?“

Вооз ѝ одговори: „Ми раскажаа сѐ што направи за својата свекрва по смртта на својот маж: како ги остави својот татко, својата мајка и својата родна земја и дојде кај народ што порано не го познаваше.

Господ нека ти возврати за твоето дело, и нека добиеш целосна награда од Господ, Израелевиот Бог, под Чии крилја дојде да најдеш засолниште.“

Таа рече: „Господару мој, нека продолжам да наоѓам наклоност во твоите очи, зашто ме утеши и зборуваше љубезно со својата слугинка, иако не сум ни како една од твоите слугинки.“

Кога дојде време за јадење, Вооз ѝ рече: „Дојди овде, јади од лебот и натопи го својот залак во оцетот.“ Таа седна покрај жетварите, а тој ѝ подаде печено зрно. Таа јадеше, се насити и ѝ остана.

Кога стана повторно да собира класје, Вооз им заповеда на своите момчиња: „Нека собира и меѓу сноповите; не укорувајте ја.

Дури намерно вадете класје од сноповите и оставајте го за да го собере. Не прекорувајте ја.“

Така Рута собираше класје на нивата до вечерта. Потоа го исчука она што го беше собрала, а тоа беше околу една ефа јачмен.

Го зеде јачменот и влезе во градот. Нејзината свекрва виде колку беше собрала. Рута го извади и ѝ го даде и она што ѝ остана откако се насити.

Нејзината свекрва ја праша: „Каде собираше класје денес? Каде работеше? Нека биде благословен оној што се погрижил за тебе!“ Тогаш Рута ѝ кажа кај кого работела и рече: „Човекот кај кого работев денес се вика Вооз.“

Ноемина ѝ рече на својата снаа: „Нека биде благословен од Господ! Господ не престана да покажува милост кон живите и кон починатите.“ Потоа Ноемина ѝ рече: „Тој човек е наш близок роднина, еден од оние што имаат право да нѐ откупат.“

Рута, Моавката, рече: „Тој уште ми рече: ‚Остани со моите работници додека не ја завршат целата моја жетва.‘“

Ноемина ѝ рече на својата снаа Рута: „Добро е, ќерко моја, да излегуваш со неговите слугинки, за да не те вознемируваат на некоја друга нива.“

Така Рута остана со слугинките на Вооз и собираше класје сѐ додека не завршија јачменовата и пченичната жетва. А живееше со својата свекрва.