Лука

Исус им кажа парабола за тоа дека треба секогаш да се молат и да не се обесхрабруваат.

Рече: „Во еден град имаше судија кој не се плашеше од Бог и не се обѕираше на луѓето.

Во истиот град имаше и една вдовица која постојано доаѓаше кај него и велеше: ‚Заштити ме од мојот противник.‘

Тој долго време не сакаше. Но потоа си рече: ‚Иако не се плашам од Бог и не се обѕирам на луѓето,

сепак, бидејќи оваа вдовица постојано ме вознемирува, ќе ѝ ја дадам правдата, за да не доаѓа непрестајно и да ме измори.‘“

Господ рече: „Слушнете што вели неправедниот судија.

А зар Бог нема да им даде правда на Своите избрани, кои ден и ноќ викаат кон Него? Ќе ги остави ли долго да чекаат?

Ви велам: брзо ќе им даде правда. Но кога Човечкиот Син ќе дојде, ќе најде ли вера на земјата?“

А на некои што беа уверени во себе дека се праведни и ги презираа другите, Исус им ја кажа оваа парабола:

„Двајца луѓе се искачија во храмот да се молат: едниот фарисеј, а другиот даночник.

Фарисејот стоеше и се молеше во себе вака: ‚Боже, Ти благодарам што не сум како другите луѓе: грабливци, неправедници, прељубници, или како овој даночник.

Постам двапати во седмицата и давам десеток од сѐ што стекнувам.‘

А даночникот стоеше подалеку и не смееше ни очите да ги подигне кон небото, туку се удираше во градите и велеше: ‚Боже, смилувај ми се мене, грешниот!‘

Ви велам: овој си отиде дома оправдан, а не оној. Зашто секој што се возвишува ќе биде понижен, а кој се понижува ќе биде возвишен.“

Му носеа и мали деца, за да ги допре. Кога учениците го видоа тоа, ги прекоруваа луѓето.

Но Исус ги повика децата и рече: „Оставете ги децата да доаѓаат кај Мене и не спречувајте ги, зашто на таквите им припаѓа Божјото царство.

Вистина ви велам: кој не го прими Божјото царство како дете, нема да влезе во него.“

Еден управител Го праша: „Добар Учителе, што треба да направам за да наследам вечен живот?“

Исус му рече: „Зошто Ме нарекуваш добар? Никој не е добар освен Еден – Бог.

Заповедите ги знаеш: ‚Не прави прељуба, не убивај, не кради, не сведочи лажно, почитувај го својот татко и својата мајка.‘“

Тој рече: „Сето тоа го пазам од младоста.“

Кога Исус го слушна тоа, му рече: „Уште едно ти недостига: продај сѐ што имаш, раздели им на сиромасите и ќе имаш богатство на небесата; па дојди и следи Ме.“

Но кога го слушна тоа, тој многу се ожалости, зашто беше многу богат.

Исус, гледајќи го [дека се ожалости], рече: „Колку тешко влегуваат во Божјото царство оние што имаат богатство!

Полесно ѝ е на камила да помине низ иглено уво, отколку богат човек да влезе во Божјото царство.“

Оние што слушаа рекоа: „Тогаш кој може да се спаси?“

А Тој рече: „Она што е невозможно за луѓето, возможно е за Бог.“

Петар рече: „Ете, ние оставивме сѐ свое и Те следиме.“

Исус им рече: „Вистина ви велам: нема никој што оставил куќа, жена, браќа, родители или деца заради Божјото царство,

а да не прими многукратно повеќе во ова време, и во идниот век – вечен живот.“

Исус ги зеде дванаесеттемина насамо и им рече: „Еве, одиме кон Ерусалим, и ќе се исполни сѐ што напишале пророците за Човечкиот Син.

Ќе им биде предаден на незнабожците, ќе Му се потсмеваат, ќе Го навредуваат и ќе Го плукаат.

Ќе Го камшикуваат и ќе Го убијат, а на третиот ден ќе воскресне.“

Но учениците не разбраа ништо од тоа. Значењето на овие зборови им беше скриено и не го сфатија она што им го зборуваше.

Кога Исус се приближуваше до Ерихон, еден слеп човек седеше покрај патот и просеше.

Кога слушна дека поминува мноштво, праша што се случува.

Му кажаа: „Поминува Исус Назареецот.“

Тогаш извика: „Исусе, Сине на Давид, смилувај ми се!“

Оние што одеа напред го укоруваа да замолчи, но тој уште посилно викаше: „Сине на Давид, смилувај ми се!“

Исус застана и заповеда да го доведат кај Него. Кога човекот се приближи, Исус го праша:

„Што сакаш да направам за тебе?“ Тој одговори: „Господи, да прогледам!“

Исус му рече: „Прогледај! Твојата вера те спаси.“

Тој веднаш прогледа и тргна по Исус, прославувајќи Го Бог. И целиот народ, кога го виде тоа, Го прослави Бог.