Лука

Во тие денови излезе заповед од царот Август да се попише целото царство.

Овој прв попис се изврши кога Кириниј управуваше со Сирија.

Сите одеа да се запишат, секој во својот град.

И Јосиф тргна од Галилеја, од градот Назарет, кон Јудеја, во Давидовиот град наречен Витлеем, бидејќи беше од Давидовиот дом и род,

за да се запише со Марија, која му беше свршена и беше бремена.

Додека беа таму, дојде времето таа да роди.

Го роди својот првороден Син, Го пови и Го положи во јасли, зашто за нив немаше место во просторијата за гости.

Во тој крај имаше пастири кои престојуваа на отворено и ноќе го чуваа своето стадо.

Одеднаш пред нив застана Господов ангел, а Господовата слава ги осветли. Тие многу се исплашија.

Но ангелот им рече: „Не плашете се! Еве, ви објавувам голема радост, која ќе биде за сиот народ:

денес во Давидовиот град ви се роди Спасител, Кој е Христос Господ.

Ова ќе ви биде знак: ќе најдете повиено Дете како лежи во јасли.“

Одеднаш со ангелот се појави многубројна небесна војска, која Го славеше Бог и велеше:

„Слава на Бог во висините, а на земјата мир меѓу луѓето на Неговата наклоност!“

Кога ангелите си заминаа од нив на небото, пастирите си рекоа еден на друг: „Да одиме во Витлеем и да го видиме настанот за кој Господ нѐ извести.“

Тие отидоа брзо и ги најдоа Марија и Јосиф, и Детето како лежи во јаслите.

Кога Го видоа, го објавија она што им беше кажано за ова Дете.

Сите што слушаа се восхитуваа на она што им го раскажуваа пастирите.

А Марија ги чуваше сите тие зборови и размислуваше за нив во своето срце.

Пастирите се вратија, славејќи Го и фалејќи Го Бог за сѐ што чуја и видоа, токму како што им беше кажано.

Кога се навршија осум дена и требаше Детето да биде обрежано, Му го дадоа името Исус – името што ангелот го кажа пред Тој да биде зачнат во утробата.

Кога се навршија деновите на нивното очистување според Мојсеевиот закон, Го однесоа во Ерусалим за да Го претстават пред Господ,

како што е напишано во Господовиот закон: „Секое првородено машко дете нека Му биде посветено на Господ“,

и за да принесат жртва според она што е речено во Господовиот закон: „Две грлици или две гулапчиња.“

Во Ерусалим живееше еден човек по име Симеон. Тој беше праведен и побожен и ја очекуваше утехата на Израел; Светиот Дух беше врз него.

Светиот Дух му беше открил дека нема да види смрт пред да Го види Господовиот Христос.

Поттикнат од Духот, тој дојде во храмот. Кога родителите Го внесоа Детето Исус за да го извршат она што Законот го бараше за Него,

Симеон Го зеде на раце, Го благослови Бог и рече:

„Сега, Владико, го отпушташ Својот слуга во мир, според Твојот збор,

зашто моите очи го видоа Твоето спасение,

кое го подготви пред лицето на сите народи:

светлина за просветлување на незнабожците и слава на Твојот народ Израел.“

Неговиот татко и Неговата мајка се чудеа на она што се зборуваше за Него.

Симеон ги благослови и ѝ рече на Неговата мајка Марија: „Еве, Овој е поставен за паѓање и подигање на мнозина во Израел и за знак против кој ќе зборуваат,

а меч ќе ја прободе и твојата душа – за да се откријат мислите на многу срца.“

Таму беше и пророчицата Ана, ќерка на Фануил, од Асировото племе. Таа беше во поодминати години; по моминството живееше со својот маж седум години,

а потоа беше вдовица до осумдесет и четиригодишна возраст. Не се оддалечуваше од храмот, туку Му служеше на Бог со пост и молитва дење и ноќе.

Во истиот час пристапи и таа, Му благодареше на Бог и им зборуваше за Исус на сите што го очекуваа избавувањето на Ерусалим.

Кога извршија сѐ според Господовиот закон, се вратија во Галилеја, во својот град Назарет.

А Детето растеше и се зајакнуваше, исполнувајќи се со мудрост; и Божјата благодат беше врз Него.

Неговите родители секоја година одеа во Ерусалим на празникот Пасха.

Кога Исус имаше дванаесет години, тие отидоа според празничниот обичај.

Откако завршија празничните денови и се враќаа, момчето Исус остана во Ерусалим, а Неговите родители не го забележаа тоа.

Мислејќи дека е со патниците, поминаа еден ден пат. Потоа почнаа да Го бараат меѓу роднините и познаниците.

Бидејќи не Го најдоа, се вратија во Ерусалим и Го бараа.

По три дена Го најдоа во храмот како седи меѓу учителите, ги слуша и им поставува прашања.

Сите што Го слушаа се восхитуваа на Неговото разбирање и на Неговите одговори.

Кога Го видоа, се зачудија. Неговата мајка рече: „Сине, зошто ни го направи ова? Еве, Твојот татко и јас загрижени Те баравме.“

Тој им рече: „Зошто Ме баравте? Зар не знаевте дека треба да бидам во домот на Мојот Татко?“

Но тие не го разбраа она што им го рече.

Потоа слезе со нив и дојде во Назарет, и им беше послушен. Неговата мајка ги чуваше сите овие зборови во своето срце.

Исус напредуваше во мудрост, во раст и во наклоност пред Бог и пред луѓето.