Лука

Една сабота Исус минуваше низ нивите. Неговите ученици кинеа класје, го триеја со рацете и јадеа.

Некои од фарисеите рекоа: „Зошто го правите она што не е дозволено во сабота?“

Исус им одговори: „Зар не сте читале што направи Давид кога огладнеа тој и оние што беа со него?

Влезе во Божјиот дом, ги зеде посветените лебови, јадеше и им даде на оние што беа со него, иако не беше дозволено да ги јаде никој освен свештениците.“

И им рече: „Човечкиот Син е Господар на саботата.“

Во друга сабота Исус влезе во синагогата и поучуваше. Таму имаше човек чија десна рака беше исушена.

Учителите на Законот и фарисеите внимателно Го набљудуваа дали ќе исцели во сабота, за да најдат обвинение против Него.

Но Тој ги знаеше нивните мисли, па му рече на човекот со исушената рака: „Стани и застани среде сите.“ Човекот стана и застана.

Тогаш Исус им рече: „Ве прашувам: што е дозволено во сабота – да се прави добро или зло, да се спаси живот или да се погуби?“

Откако ги погледна сите наоколу, му рече на човекот: „Протегни ја раката.“ Тој го направи тоа, и раката му оздраве.

Но тие се исполнија со бес и разговараа меѓу себе што да Му направат на Исус.

Во тие денови Исус се искачи на гората да се моли и ја помина целата ноќ во молитва кон Бог.

Кога се раздени, ги повика Своите ученици и од нив избра дванаесетмина, кои ги нарече апостоли:

Симон, кого го нарече Петар, и неговиот брат Андреј; Јаков и Јован; Филип и Вартоломеј;

Матеј и Тома; Јаков, синот на Алфеј; Симон, наречен Зилот;

Јуда, синот на Јаков, и Јуда Искариот, кој стана предавник.

Потоа слезе со нив и застана на едно рамно место. Таму имаше големо мноштво Негови ученици и многу народ од цела Јудеја, од Ерусалим и од тирското и сидонското приморје.

Тие дојдоа да Го слушаат и да бидат исцелени од своите болести. И оние што ги мачеа нечисти духови беа исцелувани.

Сиот народ настојуваше да Го допре, зашто од Него излегуваше сила и ги исцелуваше сите.

Тој ги подигна очите кон Своите ученици и рече: „Блажени сте вие сиромашните, зашто ваше е Божјото царство.

Блажени сте вие што сега гладувате, зашто ќе се наситите. Блажени сте вие што сега плачете, зашто ќе се смеете.

Блажени сте кога луѓето ќе ве намразат, ќе ве отфрлат, ќе ве навредуваат и ќе го отфрлат вашето име како зло поради Човечкиот Син.

Радувајте се во тој ден и скокнете од радост, зашто голема е вашата награда на небото. Така нивните предци постапуваа со пророците.

Но тешко вам, богатите, зашто веќе ја примивте својата утеха.

Тешко вам што сега сте наситени, зашто ќе огладнете. Тешко вам што сега се смеете, зашто ќе тагувате и ќе плачете.

Тешко вам кога сите луѓе зборуваат добро за вас, зашто така нивните татковци постапуваа со лажните пророци.

Но вам што слушате ви велам: љубете ги своите непријатели и правете им добро на оние што ве мразат;

благословувајте ги оние што ве проколнуваат и молете се за оние што ве навредуваат.

На оној што ќе те удри по едниот образ, заврти му го и другиот; а на оној што ти ја зема наметката, не спречувај го да ти ја земе и кошулата.

Дај му на секој што бара од тебе; и од оној што ќе земе нешто твое, не барај да ти го врати.

Како што сакате луѓето да постапуваат со вас, така постапувајте и вие со нив.

Ако ги љубите оние што ве љубат, каква благодарност заслужувате? И грешниците ги љубат оние што ги љубат нив.

Ако им правите добро на оние што ви прават добро, каква благодарност заслужувате? И грешниците го прават истото.

И ако им позајмувате на оние од кои се надевате дека ќе ви вратат, каква благодарност заслужувате? И грешниците им позајмуваат на грешници за да им се врати истото.

Но љубете ги своите непријатели, правете добро и позајмувајте без да очекувате нешто за возврат. Тогаш вашата награда ќе биде голема и ќе бидете синови на Севишниот, зашто Тој е добар кон неблагодарните и злите.

Бидете милостиви како што е милостив вашиот Татко.

Не судете, и нема да бидете судени; не осудувајте, и нема да бидете осудени; простувајте, и ќе ви биде простено.

Давајте, и ќе ви се даде: добра мерка, набиена, натресена и преполнета ќе ви стават во скутот. Зашто со мерката со која мерите и вам ќе ви се мери.“

И им кажа парабола: „Може ли слеп човек да води слеп човек? Нема ли и двајцата да паднат во јама?

Ученикот не е над учителот, но секој што е целосно обучен ќе биде како својот учител.

Зошто ја гледаш трунката во окото на својот брат, а не ја забележуваш гредата во своето око?

Како можеш да му кажеш на својот брат: ‚Брате, дозволи ми да ти ја извадам трунката од окото‘, кога самиот не ја гледаш гредата во своето око? Лицемере, најнапред извади ја гредата од своето око, па тогаш јасно ќе видиш како да ја извадиш трунката од окото на својот брат.

Зашто нема добро дрво што раѓа лош плод, ниту лошо дрво што раѓа добар плод.

Секое дрво се познава по својот плод. Од трње не се берат смокви, ниту од капина се бере грозје.

Добриот човек од доброто богатство на своето срце изнесува добро, а лошиот од лошото изнесува зло, зашто неговата уста зборува од изобилството на срцето.

Зошто Ме нарекувате: ‚Господи, Господи‘, а не го правите она што ви го кажувам?

Секој што доаѓа кај Мене, ги слуша Моите зборови и ги извршува, ќе ви покажам на кого личи.

Тој е како човек што гради куќа: ископал длабоко и го поставил темелот врз карпа. Кога дошла поплава, реката навалила врз таа куќа, но не можела да ја разниша, зашто била добро изградена.

А оној што слуша, но не извршува, е како човек што изградил куќа врз земја без темел. Реката навалила врз неа, и таа веднаш се урнала; нејзината пропаст била голема.“