Марко

До Пасхата и празникот на бесквасните лебови остануваа уште два дена. Првосвештениците и учителите на Законот бараа начин како со измама да Го фатат Исус и да Го убијат.

Но велеа: „Не за време на празникот, за да не настане бунт меѓу народот.“

Додека Исус беше во Витанија, во домот на Симон Лепрозниот, и седеше на трпезата, дојде една жена со алабастрен сад со скапоцено миризливо масло од чист нард. Таа го скрши садот и го излеа маслото врз Неговата глава.

Некои негодуваа меѓу себе и велеа: „Зошто вакво расфрлање со ова миризливо масло?

Можеше да се продаде за повеќе од триста денарии и парите да им се дадат на сиромашните.“ И остро ја прекоруваа.

Но Исус рече: „Оставете ја! Зошто ја вознемирувате? Таа направи добро дело за Мене.

Сиромашните секогаш ги имате со себе и можете да им правите добро кога сакате, но Мене нема секогаш да Ме имате.

Таа го направи она што можеше: однапред го помаза Моето тело за погребение.

Вистина ви велам: каде и да се проповеда ова Евангелие по целиот свет, ќе се раскажува и она што го направи таа, во нејзин спомен.“

Тогаш Јуда Искариот, еден од дванаесеттемина, отиде кај првосвештениците за да им Го предаде Исус.

Кога го слушнаа, се израдуваа и ветија дека ќе му дадат пари. Оттогаш тој бараше погодна можност да Го предаде.

На првиот ден од празникот на бесквасните лебови, кога се жртвуваше пасхалното јагне, учениците Го прашаа Исус: „Каде сакаш да отидеме и да Ти ја подготвиме Пасхата?“

Тој испрати двајца од Своите ученици и им рече: „Одете во градот. Таму ќе ве сретне човек што носи стомна со вода. Тргнете по него,

и каде што ќе влезе, кажете му на домаќинот: ‚Учителот прашува: Каде е гостинската соба во која ќе ја јадам Пасхата со Моите ученици?‘

Тој ќе ви покаже голема горна соба, наместена и подготвена. Таму пригответе ни ја Пасхата.“

Учениците заминаа, дојдоа во градот и најдоа сѐ како што им рече. И ја подготвија Пасхата.

Кога се стемни, Исус дојде со дванаесеттемина.

Додека седеа на трпезата и јадеа, Исус рече: „Вистина ви велам: еден од вас, кој јаде со Мене, ќе Ме предаде.“

Тие се нажалија и еден по еден почнаа да Го прашуваат: „Да не сум јас?“

Тој им рече: „Еден од дванаесеттемина, оној што заедно со Мене посегнува во садот.

Човечкиот Син навистина заминува, како што е напишано за Него; но тешко на оној човек преку кого Човечкиот Син ќе биде предаден! Подобро ќе беше за тој човек да не се родеше.“

Додека јадеа, Исус зеде леб, благослови, го прекрши и им го даде, велејќи: „Земете; ова е Моето тело.“

Потоа ја зеде чашата, заблагодари и им ја даде, и сите пиеја од неа.

И им рече: „Ова е Мојата крв на заветот, која се пролева за мнозина.“

Вистина ви велам: нема повеќе да пијам од лозовиот плод до оној ден кога ќе го пијам нов во Божјото царство.“

Откако испеаја благодарствена песна, излегоа кон Маслиновата Гора.

Тогаш Исус им рече: „Сите ќе се поколебате, зашто е напишано: ‚Ќе го удрам Пастирот и овците ќе се разбегаат.‘“

Но откако ќе воскреснам, ќе отидам пред вас во Галилеја.“

Петар Му рече: „Дури и сите да се поколебаат, јас нема да се поколебам.“

Исус му одговори: „Вистина ти велам: токму ти, денес, оваа ноќ, пред петелот двапати да запее, трипати ќе се одречеш од Мене.“

Но Петар уште поупорно велеше: „И да треба да умрам со Тебе, нема да се одречам од Тебе!“ Истото го велеа и сите други.

Потоа дојдоа на местото наречено Гетсиманија, и Исус им рече на Своите ученици: „Седнете овде додека се помолам.“

Ги зеде со Себе Петар, Јаков и Јован и почна да се ужаснува и длабоко да тагува.

Им рече: „Мојата душа е смртно нажалена. Останете овде и бдејте.“

Отиде малку понатаму, падна на земја и се молеше, ако е можно, да Го одмине тој час.

И велеше: „Ава, Татко! За Тебе сѐ е можно. Отстрани ја оваа чаша од Мене; но нека не биде како што сакам Јас, туку како што сакаш Ти.“

Потоа се врати и ги најде како спијат. И му рече на Петар: „Симоне, спиеш ли? Не можеше ли да бдееш еден час?

Бдејте и молете се за да не паднете во искушение. Духот е подготвен, но телото е слабо.“

Повторно се оддалечи и се помоли, изговарајќи ги истите зборови.

Кога се врати, пак ги најде како спијат, зашто очите им беа натежнати; и не знаеја што да Му одговорат.

Потоа дојде третпат и им рече: „Уште спиете и се одморате? Доста е! Дојде часот. Еве, Човечкиот Син се предава во рацете на грешниците.

Станете, да одиме! Еве, се приближи оној што Ме предава.“

И веднаш, додека Тој уште зборуваше, дојде Јуда, еден од дванаесеттемина, а со него и големо мноштво со мечеви и стапови, испратено од првосвештениците, учителите на Законот и старешините.

Предавникот им беше дал знак: „Кого ќе Го бакнам, Тој е. Фатете Го и одведете Го под стража.“

Штом дојде, веднаш Му пристапи и рече: „Рави!“ И Го бакна.

Тогаш тие ги положија рацете врз Него и Го фатија.

А еден од оние што стоеја таму извади меч, го удри слугата на првосвештеникот и му го отсече увото.

Исус им рече: „Како против разбојник сте излегле со мечеви и стапови за да Ме фатите!

Секој ден бев со вас и поучував во храмот, а не Ме фативте. Но ова се случува за да се исполнат Писмата.“

Тогаш сите ученици Го оставија и побегнаа.

По Него одеше еден млад човек, обвиткан само со ленено платно врз голото тело; и го фатија.

Но тој го остави платното и побегна гол.

Го одведоа Исус кај првосвештеникот, а таму се собраа сите првосвештеници, старешини и учители на Законот.

Петар Го следеше оддалеку, сѐ до дворот на првосвештеникот. Седеше со слугите и се грееше крај огнот.

Првосвештениците и целиот Врховен еврејски совет бараа сведоштво против Исус за да Го осудат на смрт, но не наоѓаа.

Мнозина лажно сведочеа против Него, но нивните сведоштва не се согласуваа.

Тогаш станаа некои и лажно сведочеа против Него, велејќи:

„Ние Го слушнавме како вели: ‚Ќе го урнам овој храм направен со човечки раце и за три дена ќе изградам друг, не направен со раце.‘“

Но ни во тоа нивните сведоштва не се согласуваа.

Тогаш првосвештеникот стана среде собранието и Го праша Исус: „Ништо ли не одговараш? Што сведочат овие луѓе против Тебе?“

Но Тој молчеше и ништо не одговори. Првосвештеникот повторно Го праша: „Ти ли си Христос, Синот на Благословениот?“

Исус одговори: „Јас сум. И ќе Го видите Човечкиот Син како седи од десната страна на Силата и доаѓа со небесните облаци.“

Тогаш првосвештеникот ја раскина својата облека и рече: „Каква потреба имаме уште од сведоци?

Го чувте богохулењето! Што мислите?“ И сите Го осудија дека заслужува смрт.

Некои почнаа да Го плукаат, Му го покриваа лицето, Го удираа со тупаници и Му велеа: „Пророкувај!“ А слугите Го удираа со шлаканици.

Додека Петар беше долу во дворот, дојде една од слугинките на првосвештеникот.

Кога го виде Петар како се грее, го погледна и рече: „И ти беше со Исус Назареќанецот.“

Но тој се одрече, велејќи: „Не знам и не разбирам што зборуваш.“ Потоа излезе во предворјето [и петел запеа].

Слугинката повторно го виде и почна да им вели на оние што стоеја таму: „Овој е еден од нив.“

Но тој повторно се одрече. По малку, оние што стоеја таму пак му рекоа на Петар: „Навистина, ти си еден од нив, зашто си Галилеец.“

Тогаш тој почна да се проколнува и да се заколнува: „Не Го познавам Човекот за Кого зборувате!“

Во истиот миг петелот запеа по вторпат. Петар се сети на зборовите што му ги беше рекол Исус: „Пред петелот двапати да запее, трипати ќе се одречеш од Мене.“ И се расплака.