Марко

Исус повторно почна да поучува покрај морето. Околу Него се собра толку големо мноштво што влезе во чамец и седна во него, а сиот народ остана на брегот.

Ги поучуваше за многу нешта во параболи и во Своето поучување им велеше:

„Слушајте! Еден сејач излезе да сее.

Додека сееше, дел од семето падна покрај патот, па дојдоа птиците и го изедоа.

Друг дел падна на каменливо место, каде што немаше многу земја. Брзо никна, зашто земјата не беше длабока;

но кога изгреа сонцето, изгоре, и бидејќи немаше корен, се исуши.

Друг дел падна меѓу трње. Трњето израсна и го задуши, па не донесе плод.

А друг дел падна на добра земја и донесе плод што растеше и се умножуваше: едно триесеткратно, друго шеесеткратно, а трето стократно.“

Потоа рече: „Кој има уши да слуша, нека слуша!“

Кога остана Сам, оние што беа околу Него, заедно со дванаесеттемина, Го прашаа за параболите.

Тој им рече: „Вам ви е дадено да ја знаете тајната на Божјото царство, а на оние што се надвор сѐ им се кажува во параболи,

за да гледаат, а да не согледуваат, и да слушаат, а да не разбираат, за да не се обратат и да им биде простено.“

Потоа им рече: „Не ја разбирате ли оваа парабола? Тогаш како ќе ги разберете сите други параболи?

Сејачот го сее зборот.

Посеаното покрај патот се оние кај кои се сее зборот; но штом ќе го чујат, веднаш доаѓа сатаната и го одзема зборот посеан во нив.

Слично, посеаното на каменливо место се оние што, штом ќе го чујат зборот, веднаш го примаат со радост,

но немаат корен во себе и се непостојани. Кога ќе настане неволја или прогон поради зборот, веднаш отпаѓаат.

Посеаното меѓу трње се оние што го слушаат зборот,

но грижите на овој век, измамливоста на богатството и желбите за други работи навлегуваат во нив, го задушуваат зборот и тој останува бесплоден.

А посеаното на добра земја се оние што го слушаат зборот, го прифаќаат и принесуваат плод: едни триесеткратно, други шеесеткратно, а трети стократно.“

Потоа им рече: „Зар светилка се внесува за да се стави под сад или под постела? Не се става ли на светилник?

Зашто нема ништо скриено што нема да се открие, ниту нешто тајно што нема да излезе на виделина.

Кој има уши да слуша, нека слуша!“

И им рече: „Внимавајте што слушате. Со каква мерка мерите, со таква ќе ви се мери и ќе ви се додаде.“

Зашто на оној што има ќе му се даде, а од оној што нема ќе се одземе и она што го има.“

Потоа рече: „Божјото царство е како човек што фрла семе во земјата.

Тој спие ноќе и станува дење, а семето никнува и расте, без тој да знае како.

Земјата сама од себе донесува плод: најнапред стебленце, потоа клас, а потоа полно зрно во класот.

А штом плодот созрее, човекот веднаш го зема српот, зашто дошла жетвата.“

Потоа рече: „Со што да го споредиме Божјото царство? Со каква парабола да го прикажеме?

Тоа е како синапово зрно, кое, кога се сее во земјата, е помало од сите семиња на земјата;

но кога ќе се посее, израснува и станува поголемо од сите градинарски растенија, пушта големи гранки, така што небесните птици можат да се засолнат под неговата сенка.“

Со многу такви параболи им го зборуваше зборот, колку што можеа да слушаат.

Без парабола не им зборуваше, а на Своите ученици насамо им објаснуваше сѐ.

Истиот ден, кога се стемни, им рече: „Да преминеме на другата страна.“

Откако го распуштија народот, учениците Го зедоа со себе во чамецот, онака како што беше. Со Него имаше и други чамци.

Тогаш се крена силна бура, а брановите удираа во чамецот, така што веќе се полнеше со вода.

Исус беше во задниот дел на чамецот и спиеше на перница. Го разбудија и Му рекоа: „Учителе, зар не Ти е грижа што загинуваме?“

Тој стана, му заповеда на ветрот и му рече на морето: „Замолчи! Стивни!“ Ветрот престана и настана голема тишина.

Потоа им рече: „Зошто сте толку исплашени? Сѐ уште ли немате вера?“

Нив ги обзеде голем страв и си велеа еден на друг: „Кој е Овој, па и ветрот и морето Му се покоруваат?“