Марко

Исус замина оттаму и дојде во Својот роден крај, а по Него одеа Неговите ученици.

Кога дојде саботата, почна да поучува во синагогата. Мнозина што Го слушаа се восхитуваа и велеа: „Од каде Му е сето ова? Каква е оваа мудрост што Му е дадена и какви се овие моќни дела што се извршуваат преку Неговите раце?“

Не е ли Овој дрводелецот, синот на Марија, братот на Јаков, Јосес, Јуда и Симон? Не се ли и Неговите сестри овде меѓу нас?“ И се соблазнуваа поради Него.

Исус им рече: „Пророк не е без почит никаде, освен во својот роден крај, меѓу своите роднини и во својот дом.“

И таму не можеше да направи никакво чудо, освен што положи раце врз неколку болни и ги исцели.

И се чудеше на нивното неверие. Потоа одеше низ околните села и поучуваше.

Ги повика дванаесеттемина и почна да ги испраќа двајца по двајца, давајќи им власт над нечистите духови.

Им заповеда да не земаат ништо за пат, освен стап: ни торба, ни леб, ни пари во појасот,

туку да носат сандали и да не облекуваат две облеки.

И им рече: „Кога ќе влезете во некој дом, останете таму додека не заминете од тоа место.

А каде што нема да ве примат ниту да ве слушаат, излезете оттаму и истресете го правот што е под вашите нозе, за сведоштво пред нив.

Тие заминаа и проповедаа луѓето да се покаат.

Истеруваа многу демони, помазуваа со масло многу болни и ги исцелуваа.

Цар Ирод слушна за Исус, зашто Неговото име стана познато. Некои велеа: „Јован Крстител воскреснал од мртвите и затоа преку него дејствуваат чудотворни сили.“

Други велеа: „Тој е Илија“, а трети: „Тој е пророк, како еден од пророците.“

Кога Ирод го слушна тоа, рече: „Тоа е Јован, кому му ја отсеков главата; тој воскреснал од мртвите.“

Зашто самиот Ирод испрати да го уапсат Јован и го врза во затвор поради Иродијада, жената на својот брат Филип, со која се беше оженил.

Јован му велеше на Ирод: „Не ти е дозволено да ја имаш жената на својот брат.“

Иродијада го мразеше Јован и сакаше да го убие, но не можеше,

зашто Ирод се плашеше од Јован, знаејќи дека е праведен и свет човек, и го чуваше. Кога го слушаше, многу се збунуваше, но сепак со задоволство го слушаше.

Најпосле дојде погоден ден: за својот роденден Ирод приреди гозба за своите големци, воените заповедници и најугледните луѓе во Галилеја.

Ќерката на Иродијада влезе и танцуваше, па им се допадна на Ирод и на гостите. Царот ѝ рече: „Побарај од мене што сакаш, и ќе ти дадам.“

И ѝ се заколна: „Што и да побараш од мене, ќе ти дадам, дури и половина од моето царство.“

Таа излезе и ја праша својата мајка: „Што да побарам?“ Мајка ѝ одговори: „Главата на Јован Крстител.“

Таа веднаш се врати кај царот и побара: „Сакам веднаш да ми ја дадеш на послужавник главата на Јован Крстител.“

Царот многу се нажали, но поради заклетвите и гостите не сакаше да ја одбие.

Веднаш испрати еден од стражарите со заповед да ја донесе Јовановата глава. Тој отиде, му ја отсече главата во затворот,

ја донесе на послужавник и ѝ ја даде на девојката, а девојката ѝ ја даде на својата мајка.

Кога слушнаа за тоа, Јовановите ученици дојдоа, го зедоа неговото тело и го положија во гроб.

Апостолите повторно се собраа кај Исус и Му раскажаа сѐ што направиле и на што поучувале.

Тој им рече: „Дојдете вие сами на осамено место и одморете се малку.“ Зашто многумина доаѓаа и си заминуваа, па немаа време ни да јадат.

Така со чамец заминаа сами на осамено место.

Но многумина ги видоа како заминуваат и ги препознаа. Луѓето од сите градови тргнаа пеш и стигнаа таму пред нив.

Кога Исус излезе од чамецот, виде големо мноштво и се сожали над нив, зашто беа како овци без пастир. И почна да ги поучува за многу нешта.

Кога веќе стана доцна, Неговите ученици Му пристапија и рекоа: „Местово е пусто, а веќе е доцна.

Распушти ги, за да одат во околните села и населби и да си купат нешто за јадење.“

Но Тој им одговори: „Вие дајте им да јадат.“ Тие Му рекоа: „Да одиме ли да купиме леб за двесте денарии и да им дадеме да јадат?“

Тој ги праша: „Колку лебови имате? Одете и видете.“ Откако проверија, рекоа: „Пет леба и две риби.“

Тогаш им заповеда да ги сместат сите во групи на зелената трева.

И седнаа во групи по сто и по педесет.

Исус ги зеде петте леба и двете риби, погледна кон небото, благослови, ги прекрши лебовите и им ги даваше на учениците да ги разделат на народот. И двете риби ги раздели меѓу сите.

Сите јадеа и се наситија.

Потоа собраа дванаесет полни кошници со останатите парчиња леб и риба.

А оние што јадеа [од лебовите] беа пет илјади мажи.

Веднаш потоа Исус ги натера Своите ученици да влезат во чамецот и да појдат пред Него кон другата страна, кон Витсаида, додека Тој го распушташе народот.

Откако се раздели од нив, отиде на гората да се моли.

Кога се стемни, чамецот беше среде морето, а Тој Сам на копното.

Виде дека се мачат при веслањето, зашто ветрот им беше спротивен. Околу четвртата ноќна стража им пристапи, одејќи по морето, и сакаше да помине покрај нив.

Кога Го видоа како оди по морето, помислија дека е привид и извикаа,

зашто сите Го видоа и се уплашија. Но Тој веднаш им проговори: „Бидете храбри! Јас сум. Не плашете се!“

Потоа влезе кај нив во чамецот и ветрот престана. Тие беа крајно зачудени,

зашто не го разбраа чудото со лебовите, туку нивното срце беше закоравено.

Откако преминаа, дојдоа во генисаретскиот крај и го закотвија чамецот.

Штом излегоа од чамецот, луѓето веднаш Го препознаа.

Ја обиколија целата околина и почнаа на постели да ги носат болните таму каде што слушаа дека е Исус.

Каде и да влегуваше – во села, градови или населби – ги полагаа болните по плоштадите и Го молеа да им дозволи да го допрат барем работ од Неговата облека. И сите што Го допираа оздравуваа.