Матеј

Кога се приближија до Ерусалим и дојдоа во Витфагија, кај Маслиновата Гора, Исус испрати двајца ученици

и им рече: „Одете во селото спроти вас. Веднаш ќе најдете врзана ослица и осле со неа. Одврзете ги и доведете Ми ги.

Ако некој ви каже нешто, речете: ‚На Господ Му се потребни‘, и веднаш ќе ги испрати.“

А сето тоа стана за да се исполни кажаното преку пророкот, кој вели:

„Кажете ѝ на Сионовата ќерка: ‚Еве, твојот Цар доаѓа кај тебе, кроток и качен на ослица, на осле, рожба на товарно животно.‘“

Учениците отидоа и направија така, како што им заповедал Исус:

ги доведоа ослицата и ослето, ги ставија врз нив своите облеки, а Тој седна врз нив.

А многумина од народот ги постилаа по патот своите облеки; други, пак, сечеа гранки од дрвјата и ги постилаа по патот;

а народот, што одеше пред Него и по Него, викаше и велеше: „Осана на Давидовиот Син! Благословен е Оној Кој доаѓа во Господовото име! Осана на висините!“

И кога влезе во Ерусалим, целиот град се збуни, прашувајќи: „Кој е Овој?“

Народот одговараше: „Овој е Исус, пророкот од галилејскиот Назарет.“

И влезе Исус во храмот и ги истера сите што продаваа и купуваа во храмот, ги растури масите на менувачите и столовите на оние што продаваа гулаби,

и им рече: „Напишано е: ‚Мојот Дом, дом на молитва ќе се нарече‘, а вие го направивте разбојничка пештера.“

И дојдоа кај Него во храмот слепи и куци, и Тој ги излекува.

А првосвештениците и учителите на Законот, гледајќи ги чудата што ги прави Тој, и слушајќи ги децата како викаа во храмот и велеа: „Осана на Давидовиот Син!“, се расрдија,

и Му рекоа: „Слушаш ли што велат тие?“ А Исус им рече: „Да! Зар не сте читале: ‚Од устата на децата и од оние што цицаат Ти си приготвил пофалба‘?“

Кога ги остави, отиде надвор од градот, во Витанија, каде што преноќи.

А утредента, враќајќи се во градот, огладне;

и виде покрај патот смоква, отиде до неа; па, кога не најде на неа ништо освен лисја, рече: „Отсега да нема плод на тебе довека!“ И смоквата веднаш се исуши.

Штом го видоа тоа, учениците се зачудија и рекоа: „Како веднаш се исуши смоквата?“

Исус им одговори и рече: „Вистина ви велам: ако имате вера и не се посомневате, не само тоа што стана со смоквата ќе направите, туку, ако и на оваа планина ѝ речете: ‚Дигни се и фрли се во морето!‘ ќе биде.

И сѐ што ќе побарате во молитва со вера, ќе добиете.“

Кога влезе во храмот и поучуваше, Му пристапија првосвештениците и народните старешини и прашаа: „Со каква власт го правиш ова, и кој Ти ја даде таа власт?“

А Исус им одговори и рече: „И Јас ќе ве прашам нешто. Па ако Ми одговорите, и Јас ќе ви кажам со каква власт го вршам тоа.

Јовановото крштавање од каде беше: од небото или од луѓето?“ А тие размислуваа меѓу себе и велеа: „Ако кажеме – ‚Од небото‘, ќе ни рече: ‚Па зошто не му поверувавте?‘

А ако речеме: ‚Од луѓето‘, се боиме од народот, зашто сите го сметаа Јован за пророк.“

Тие Му одговорија: „Не знаеме.“ А Тој им рече: „Ни Јас не ви кажувам со каква власт го вршам тоа.“

„А како ви се чини ова? Еден човек имаше два сина; па отиде кај првиот и му рече: ‚Сине, оди денес да работиш во моето лозје!‘

Тој одговори: ‚Не сакам!‘ Но потоа се премисли и отиде.

Кога дојде кај вториот, му го рече истото. Тој одговори и рече: ‚Ќе отидам, господаре.‘ Но не отиде.

Кој од двајцата ја исполни волјата на таткото?“ Тие одговорија: „Првиот.“ Исус им рече: „Вистина ви велам: даночниците и блудниците влегуваат пред вас во Божјото царство.

Зашто Јован дојде кај вас по патот на праведноста, а вие не му поверувавте; но даночниците и блудниците му поверуваа. А вие, иако го видовте тоа, ни потоа не се премисливте за да му поверувате.

Слушнете друга парабола! Еден домаќин насади лозје, го огради, ископа место за цедење грозје, изгради кула, им го изнајми на лозарите и замина.

И кога се приближи времето за берба, тој ги испрати своите слуги кај лозарите, за да му ги приберат плодовите.

Но лозарите, кога ги фатија неговите слуги, едниот го претепаа, другиот го убија, а третиот со камење го засипаа.

Потоа испрати други слуги, повеќе од првите; но и со нив направија исто.

Најпосле го испрати кај нив својот син, велејќи: ‚Ќе се засрамат од мојот син.‘

Но лозарите, штом го видоа неговиот син, си рекоа помеѓу себе: ‚Овој е наследникот, ајде да го убиеме и да го присвоиме неговото наследство.‘

Па, кога го фатија, го изведоа надвор од лозјето и го убија.

А кога ќе дојде господарот на лозјето, што ќе им направи на тие лозари?“

Му одговорија: „Злочинците ќе ги погуби, а лозјето ќе го даде на други лозари, што ќе му ги даваат плодовите на време.“

Исус им рече: „Зар никогаш не сте прочитале во Писмата: ‚Каменот што го отфрлија градителите стана камен-темелник; тоа е од Господ и чудесно е во нашите очи‘?

Затоа ви велам дека Божјото царство ќе се земе од вас и ќе се даде на народ што ги принесува неговите плодови.

[Текстуално спорен стих: „И кој падне врз тој камен, ќе се разбие; а врз кого тој ќе падне, ќе го здроби.“]

Кога ги слушнаа Неговите параболи, првосвештениците и фарисеите разбраа дека зборува за нив.

Сакаа да Го фатат, но се плашеа од народот, зашто Го сметаа за пророк.