Неемија

Тогаш се крена голема викотница од народот и од нивните жени против нивните браќа Јудејци.

Некои велеа: „Ние, нашите синови и нашите ќерки сме многубројни; треба да добиеме жито за да јадеме и да останеме живи.“

Други велеа: „Ги заложуваме своите ниви, лозја и куќи за да добиеме жито за време на гладот.“

А други велеа: „Позајмивме пари врз своите ниви и лозја за да го платиме царскиот данок.

Но нашето тело е како телото на нашите браќа, а нашите деца се како нивните деца. Ете, мораме да ги дадеме своите синови и ќерки во ропство; некои од нашите ќерки веќе се робинки. Ние сме немоќни, зашто нашите ниви и лозја им припаѓаат на други.“

Кога го слушнав нивниот повик и тие зборови, многу се разгневив.

Откако размислив, ги укорив благородниците и управителите и им реков: „Секој од вас му наплаќа камата на својот брат!“ И свикав голем собир против нив.

Им реков: „Ние, колку што можевме, ги откупивме своите браќа Јудејци, кои им беа продадени на народите. А сега вие ги продавате своите браќа, па тие повторно да ни бидат продадени нам?“ Тие молчеа и не најдоа што да одговорат.

Потоа реков: „Не е добро тоа што го правите. Зар не треба да живеете во страв од нашиот Бог, за да не нѐ исмејуваат народите, нашите непријатели?

И јас, и моите браќа, и моите слуги им позајмуваме пари и жито. Да престанеме да им наплаќаме камата.

Вратете им ги уште денес нивните ниви, лозја, маслинови градини и нивните куќи, а и стотиот дел од парите, житото, новото вино и маслото што го барате од нив.“

Тие одговорија: „Ќе им вратиме и нема да бараме ништо од нив. Ќе направиме како што кажа.“ Тогаш ги повикав свештениците и ги заколнав да постапат според ова ветување.

Потоа ги истресов наборите на својата облека и реков: „Така Бог нека го истресе од неговиот дом и од неговиот имот секој човек што нема да го исполни ова ветување. Така нека биде истресен и испразнет!“ Целото собрание рече: „Амин!“ и Го прослави Господ. Народот постапи според ветувањето.

Од денот кога царот ме постави за управител во Јудината земја, од дваесеттата до триесет и втората година на царот Артаксеркс – дванаесет години – ниту јас ниту моите браќа не ја користевме храната што му следуваше на управителот.

А претходните управители, кои беа пред мене, го оптоваруваа народот и земаа од него леб и вино, а освен тоа и четириесет сикли сребро. И нивните слуги господареа над народот. Но јас не правев така, поради страв од Бог.

Напротив, и самиот работев на обновувањето на овој ѕид, а не купивме ниедна нива. Сите мои слуги беа собрани таму на работа.

На мојата трпеза јадеа сто и педесетмина Јудејци и управители, покрај оние што доаѓаа кај нас од околните народи.

Секој ден за мене се подготвуваа едно говедо и шест одбрани овци, а се подготвуваа и птици. На секои десет дена се носеше изобилно вино од секаков вид. Сепак, не го барав управителскиот надомест, зашто службата тешко го оптоваруваше народот.

Спомни си за мене, Боже мој, за мое добро, поради сѐ што направив за овој народ.