Неемија

Кога им беше јавено на Санавалат, Товија, Гешем Арапинот и на нашите други непријатели дека го изградив ѕидот и дека не остана процеп во него – иако до тоа време уште не ги бев поставил крилата на вратите –

Санавалат и Гешем ми порачаа: „Дојди да се сретнеме во едно од селата во долината Оно.“ Но тие намислуваа да ми направат зло.

Затоа им испратив гласници и им реков: „Вршам голема работа и не можам да слезам. Зошто да запре работата додека ја оставам и слегувам кај вас?“

Четирипати ми испраќаа иста порака, а јас секогаш им го давав истиот одговор.

Тогаш Санавалат петти пат го испрати својот слуга кај мене со иста порака, а во раката му имаше отворено писмо.

Во него беше напишано: „Меѓу народите се зборува, а и Гешем го потврдува тоа, дека ти и Јудејците намислувате бунт. Затоа го градиш ѕидот и, според тие гласови, сакаш да им станеш цар.

Поставил си и пророци да објавуваат за тебе во Ерусалим: ‚Има цар во Јуда!‘ Сега овие гласови ќе стигнат до царот. Затоа дојди да се посоветуваме.“

Тогаш му испратив одговор: „Ништо од тоа што го кажуваш не се случило; ти си го измислил во своето срце.“

Зашто сите тие сакаа да нѐ исплашат, мислејќи: „Ќе им ослабнат рацете во работата и нема да ја завршат.“ Но сега, Боже, зајакни ги моите раце!

Потоа отидов во куќата на Семаја, синот на Делаја, внук на Мехетавел, кој се беше затворил. Тој рече: „Да се сретнеме во Божјиот дом, внатре во храмот, и да ги затвориме храмските врати, зашто ќе дојдат да те убијат; ноќе ќе дојдат да те убијат.“

Но јас реков: „Зар човек како мене треба да бега? И зар човек како мене може да влезе во храмот и да остане жив? Нема да влезам!“

Тогаш разбрав дека Бог не го испратил, туку го изговорил тоа пророштво против мене затоа што Товија и Санавалат го поткупиле.

Беше поткупен за да се исплашам и да постапам така, па да згрешам; тогаш ќе имаа причина да ме оцрнат и да ми се потсмеваат.

Спомни си, Боже мој, за Товија и Санавалат според овие нивни дела, а и за пророчицата Ноадија и за другите пророци што сакаа да ме заплашат.

Ѕидот беше завршен на дваесет и петтиот ден од месецот Елул, за педесет и два дена.

Кога сите наши непријатели го слушнаа тоа и сите народи околу нас го видоа, многу паднаа во своите очи, зашто разбраа дека ова дело е извршено со помошта на нашиот Бог.

Во тие денови благородниците од Јуда испраќаа многу писма до Товија, а писмата од Товија доаѓаа кај нив.

Зашто мнозина во Јуда беа врзани со заклетва со него, бидејќи беше зет на Сеханија, синот на Арах, а неговиот син Јоханан ја имаше за жена ќерката на Месулам, синот на Варахија.

Тие зборуваа пред мене за неговите добри дела и му ги пренесуваа моите зборови. А Товија испраќаше писма за да ме заплаши.