Псалми

Со својот глас повикувам кон Бог; гласно Го повикувам, и Тој ме слуша.

Во денот на неволјата Го барав Господ; цела ноќ ја пружав раката без да престанам, а душата не сакаше да се утеши.

Се сеќавам на Бог и се вознемирувам; ја излевам својата жалост и духот ми слабее.

Ти не им дозволуваш на моите очи да заспијат; толку сум вознемирен што не можам ни да зборувам.

Размислувам за древните денови, за годините што одамна поминале.

Ноќе се сеќавам на својата песна; размислувам во срцето и мојот дух внимателно испитува:

„Зар Господ ќе отфрла довека? Зар никогаш повеќе нема да покаже наклонетост?

Зар Неговата милост засекогаш престана? Зар Неговото ветување пропадна за сите поколенија?

Зар Бог веќе не покажува милост? Зар во Својот гнев го задржа Своето милосрдие?“

Тогаш си реков: „Ова е мојата најголема болка — помислата дека десната рака на Севишниот се променила.“

Но ќе се сеќавам на Господовите дела; ќе ги паметам Твоите чудеса од древноста.

Ќе размислувам за сето она што Ти го направи и ќе зборувам за Твоите големи подвизи.

Боже, Твојот пат е свет! Кој друг бог е толку голем како нашиот Бог?

Ти си Бог Кој прави чудеса и ја покажа Својата сила пред народите.

Со Својата силна рака го откупи Својот народ, потомците на Јаков и Јосиф.

Водите Те видоа, Боже; Те видоа и се исплашија, а и бездните затреперија.

Облаците излеаја поројни води, небото загрме, а Твоите стрели летаа на сите страни.

Твојот гром одекнуваше во виорот; молњите ја осветлуваа вселената, а земјата се тресеше и се разнишуваше.

Твојот пат минуваше низ морето и Твојата патека низ големите води, но никој не можеше да ги види Твоите стапки.

Го водеше Својот народ како стадо, преку рацете на Мојсеј и Арон.