Псалми

Народе мој, слушај го моето учење; наведнете ги ушите кон зборовите на мојата уста.

Ќе ја отворам устата и ќе зборувам во приказна; ќе изнесам тајни од древните времиња,

работи што сме ги слушнале и дознале, за кои ни раскажуваа нашите татковци.

Нема да ги криеме од нивните деца; на идното поколение ќе му раскажуваме за славните Господови дела, за Неговата сила и за чудесата што ги изврши.

Тој постави сведоштво во Јаков и даде закон во Израел, заповедајќи им на нашите татковци да им го пренесуваат на своите деца,

за да го знае идното поколение — децата што допрва ќе се родат — и тие, пак, да им го раскажуваат на своите деца,

за својата надеж да ја положат во Бог, да не ги забораваат Неговите дела и да ги пазат Неговите заповеди;

за да не станат како своите татковци — тврдоглаво и бунтовно поколение, поколение чие срце не беше постојано и чиј дух не Му остана верен на Бог.

Ефремовите синови, иако беа вооружени и носеа лакови, се повлекоа кога дојде денот на битката.

Не го запазија Божјиот завет и одбија да живеат според Неговиот закон.

Ги заборавија Неговите дела и чудесата што Тој им ги беше покажал.

Пред очите на нивните татковци правеше чудеса во египетската земја, во полето Цоан.

Го раздели морето и ги преведе низ него; направи водите да стојат како насип.

Дење ги водеше со облак, а цела ноќ со светлина од оган.

Ги расцепи карпите во пустината и им даде да пијат изобилно, како од длабоки извори.

Од карпата изведе потоци и направи водите да течат како реки.

Но и понатаму грешеа против Него и се бунтуваа против Севишниот во пустината.

Во своите срца Го искушуваа Бог, барајќи храна според своите желби.

Зборуваа против Бог и велеа: „Може ли Бог навистина да постави трпеза во пустината?

Ете, ја удри карпата и потекоа води, потоците се прелеаја; но може ли да даде и леб, може ли да обезбеди месо за Својот народ?“

Господ го чу тоа и се разгневи; оган се разгоре против Јаков и Неговиот гнев се крена против Израел,

зашто не Му веруваа на Бог и не ја полагаа својата надеж во Неговото спасение.

Сепак, Тој им заповеда на облаците над нив и ги отвори вратите на небото.

Им пушташе мана за јадење и им даде небесно жито.

Луѓето јадеа ангелски леб; им испрати храна сѐ до ситост.

На небото го крена источниот ветер и со Својата сила го доведе јужниот.

Врз нив истури месо изобилно како прав и птици безбројни како морскиот песок.

Ги спушти право среде нивниот логор, насекаде околу нивните шатори.

Тие јадеа и целосно се наситија; Тој им го даде она по што копнееја.

Но уште не се беа откажале од својата желба, и храната сѐ уште им беше во устата,

тогаш Божјиот гнев се крена против нив; ги погуби најсилните и ги собори избраните момчиња на Израел.

Сепак, и по сето тоа продолжија да грешат и не им поверуваа на Неговите чудесни дела.

Затоа им ги заврши деновите во празнина, а годините во ненадеен страв.

Кога ги погубуваше, тогаш Го бараа; повторно ревносно се враќаа кон Бог.

Тогаш се сеќаваа дека Бог е нивната карпа и дека Севишниот Бог е нивниот Откупител.

Но само Му ласкаа со устата и Го лажеа со јазикот.

Нивното срце не беше искрено пред Него и не останаа верни на Неговиот завет.

Но Тој, бидејќи е милостив, им го простуваше беззаконието и не ги погубуваше; многупати го задржуваше Својот гнев и не ја разгоруваше целата Своја лутина.

Се сеќаваше дека тие се само тело, како ветер што поминува и не се враќа.

Колкупати Му се побунија во пустината и Го нажалија во безводната земја!

Одново Го искушуваа Бог и Го навредуваа Светецот Израелев.

Не се сетија на Неговата рака, ниту на денот кога ги избави од непријателот,

кога ги покажа Своите знаци во Египет и Своите чудеса во полето Цоан.

Ги претвори нивните реки во крв, а и потоците, па не можеа да пијат.

Испрати меѓу нив рој муви што ги напаѓаа и жаби што ги пустошеа.

Нивниот род им го предаде на гасениците, а плодот од нивниот труд на скакулците.

Лозјата им ги уништи со град, а смоквите со слана.

Добитокот им го предаде на градот, а стадата на молњите.

Врз нив го излеа Својот жесток гнев — лутина, јарост и неволја — испраќајќи ангели на несреќа.

Му отвори пат на Својот гнев; не ги поштеди нивните животи од смртта, туку ги предаде на помор.

Ги погуби сите првородени во Египет, првината на нивната сила во Хамовите шатори.

А Својот народ го изведе како овци и го водеше низ пустината како стадо.

Ги водеше безбедно, па не се плашеа, а морето ги покри нивните непријатели.

На крајот ги доведе до Својата света земја, до планината што ја придоби Неговата десна рака.

Ги истера народите пред нив, со мерно јаже ја подели нивната земја како наследство и ги насели Израелевите племиња во нивните шатори.

Но тие повторно Го искушуваа Севишниот Бог и се бунтуваа против Него; не ги пазеа Неговите заповеди.

Се свртеа назад и постапуваа неверно како своите татковци; се извиткаа како неверен лак.

Го разгневуваа со своите идолски височини и со изрезбаните ликови ја предизвикуваа Неговата ревност.

Бог го чу тоа и силно се разгневи; длабоко го отфрли Израел.

Тогаш го напушти живеалиштето во Шило, шаторот што го беше поставил меѓу луѓето.

Својата сила ја предаде во ропство, а Својата слава во раката на непријателот.

Својот народ го предаде на меч и се разгневи на народот што Му беше наследство.

Огнот ги проголта нивните момчиња, а за девојките немаше свадбени песни.

Свештениците им паднаа од меч, а нивните вдовици не можеа ни да ги оплакуваат.

Тогаш Господ се разбуди како од сон, како јунак што воскликнува, поткрепен од вино.

Ги удри Своите непријатели и ги принуди да се повлечат; ги покри со вечен срам.

Јосифовиот шатор го отфрли, а Ефремовото племе не го избра.

Наместо него го избра Јудиното племе, гората Сион, која ја засака.

Го изгради Своето светилиште високо како небесата и трајно како земјата што ја утврди довека.

Наместо нив, го избра Давид, Својот слуга, и го повика од овчарските трла.

Го зеде од стадото што го пасеше, за да го пасе Јаков, Неговиот народ, и Израел, Неговото наследство.

И Давид ги пасеше со чесно срце и ги водеше со вешти раце.