Песна над песните

Песна над песните, Соломонова.

Нека ме бакнува со бакнежите на својата уста, зашто твојата љубов е подобра од вино.

Пријатен е мирисот на твоите масла; твоето име е како разлеано миризливо масло. Затоа девојките те љубат.

Повлечи ме по себе — да трчаме! Царот ме внесе во своите одаи. Ќе се радуваме и ќе се веселиме со тебе; ќе се сеќаваме на твојата љубов повеќе од вино. Со право те љубат.

Темна сум и убава, ќерки ерусалимски, како шаторите на Кедар, како завесите на Соломон.

Не гледајте ме затоа што сум потемнета, зашто сонцето ме испече. Синовите на мојата мајка се разгневија на мене; ме поставија да ги чувам лозјата, а своето лозје не го сочував.

Кажи ми, ти кого мојата душа го љуби: каде го пасеш стадото и каде го одмораш напладне? Зошто да бидам како забулена жена покрај стадата на твоите другари?

Ако не знаеш, најубава меѓу жените, оди по трагите на стадото и паси ги своите јариња покрај шаторите на пастирите.

Со кобила меѓу фараоновите бојни коли те споредувам, љубена моја.

Убави се твоите образи со украси, а твојот врат со низи од бисери.

Ќе ти направиме златни украси со сребрени зрнца.

Додека царот е на својата трпеза, мојот нард го шири својот мирис.

Мојот возљубен ми е како врзопче смирна што почива меѓу моите гради.

Мојот возљубен ми е како грозд од цветови на кана во лозјата на Ен-Геди.

Колку си убава, љубена моја, колку си убава! Твоите очи се како гулаби.

Колку си убав, возљубен мој, и колку си прекрасен! Нашата постела е зелена.

Гредите на нашата куќа се кедрови, а таванот ни е од чемпреси.