Песна над песните

Ноќе, на својата постела, го барав оној кого мојата душа го љуби. Го барав, но не го најдов.

Ќе станам и ќе го обиколам градот; по улиците и плоштадите ќе го барам оној кого мојата душа го љуби. Го барав, но не го најдов.

Ме сретнаа стражарите што го обиколуваат градот. Ги прашав: „Го видовте ли оној кого мојата душа го љуби?“

Само што ги одминав, го најдов оној кого мојата душа го љуби. Го прегрнав и не го пуштив додека не го доведов во домот на мојата мајка, во одајата на онаа што ме зачна.

Ве заколнувам, ќерки ерусалимски, во газелите и во срните полски: не будете ја и не разгорувајте ја љубовта додека самата не посака.

Која е оваа што се издига од пустината како столбови од чад, замирисана со смирна и темјан и со секакви мириси на трговецот?

Еве ја носилката на Соломон! Шеесет храбри воини ја опкружуваат, од најхрабрите во Израел.

Сите се вооружени со меч и искусни во војување; секој го носи мечот на бедрото поради опасностите на ноќта.

Царот Соломон си направи носилка од дрвото на Ливан.

Нејзините столбови ги направи од сребро, потпирачот од злато, седиштето од пурпур, а внатрешноста со љубов ја украсија ќерките ерусалимски.

Излезете, ќерки сионски, и погледнете го царот Соломон со венецот со кој го овенча неговата мајка на денот на неговата свадба, во денот на радоста на неговото срце.