Песна над песните

Колку си убава, љубена моја, колку си убава! Твоите очи зад превезот се како гулаби. Твојата коса е како стадо кози што се спуштаат по падините на Гилад.

Твоите заби се како стадо штотуку истрижени овци што излегуваат од капење; сите се во парови и ниедна не недостига.

Твоите усни се како црвена нишка, а твојот говор е прекрасен. Твоите слепоочници зад превезот се како половинки од калинка.

Твојот врат е како Давидовата кула, изградена за оружје; на неа висат илјада штитови, сите штитови на храбрите воини.

Твоите две гради се како две срненца, близнаци на газела, што пасат меѓу криновите.

Додека денот не здивне и сенките не побегнат, ќе одам на планината на смирната и на ридот на темјанот.

Целата си убава, љубена моја; нема недостаток на тебе.

Дојди со мене од Ливан, невесто моја, дојди со мене од Ливан. Погледни од врвот Амана, од врвовите Сенир и Хермон, од лавовските легла и од планините на леопардите.

Ми го освои срцето, сестро моја, невесто моја; ми го освои срцето со еден поглед на твоите очи, со само еден украс од твојата огрлица.

Колку е прекрасна твојата љубов, сестро моја, невесто моја! Колку е подобра твојата љубов од вино, а мирисот на твоите масла од сите мириси!

Од твоите усни, невесто моја, капе мед; мед и млеко има под твојот јазик, а мирисот на твојата облека е како мирисот на Ливан.

Затворена градина си, сестро моја, невесто моја; затворен извор, запечатена чешма.

Твоите насади се градина од калинки со прекрасни плодови, со кана и нард,

нард и шафран, мирисна трска и цимет, со секакви дрвја од темјан, смирна и алое, со сите најубави мириси.

Ти си извор во градините, кладенец со жива вода и потоци што течат од Ливан.

Разбуди се, северен ветру, и дојди, јужен ветру! Дувнете низ мојата градина за да се разнесат нејзините мириси. Нека дојде мојот возљубен во својата градина и нека ги вкуси нејзините прекрасни плодови.