Песна над песните

Дојдов во својата градина, сестро моја, невесто моја; ја собрав својата смирна со своите мириси, го јадев својот мед со саќето, го пиев своето вино со своето млеко. Јадете, пријатели; пијте, пијте обилно, возљубени!

Јас спијам, но срцето ми е будно. Го слушам мојот возљубен како чука: „Отвори ми, сестро моја, љубена моја, гулабице моја, чиста моја! Зашто главата ми е покриена со роса, а косата со капки од ноќта.“

„Ја соблеков својата облека; како повторно да ја облечам? Ги измив нозете; како повторно да ги извалкам?“

Мојот возљубен ја подаде раката низ отворот на вратата, и срцето ми затрепери по него.

Станав да му отворам на својот возљубен; од моите раце капеше смирна, а од прстите течна смирна врз рачките на резето.

Му отворив на својот возљубен, но мојот возљубен веќе се беше повлекол и си заминал. Душата ми се стопи кога проговори. Го барав, но не го најдов; го повикував, но не ми одговори.

Ме најдоа стражарите што го обиколуваат градот; ме удрија и ме ранија. Стражарите на ѕидините ми ја одзедоа наметката.

Ве заколнувам, ќерки ерусалимски, ако го најдете мојот возљубен, кажете му дека изнемоштувам од љубов.

„По што е твојот возљубен подобар од другите, најубава меѓу жените? По што е твојот возљубен подобар од другите, што вака нѐ заколнуваш?“

Мојот возљубен е светол и румен, истакнат меѓу десет илјади.

Неговата глава е како најчисто злато; неговите кадрици се брановидни и црни како гавран.

Неговите очи се како гулаби покрај водни потоци, измиени во млеко и совршено поставени.

Неговите образи се како леи со мириси, како насади со ароматични билки; неговите усни се како кринови од кои капе течна смирна.

Неговите раце се како златни прачки украсени со берил; неговото тело е како мазна слонова коска украсена со сафири.

Неговите нозе се како мермерни столбови поставени врз подножја од чисто злато; неговиот изглед е како Ливан, величествен како кедрите.

Неговата уста е сама сладост и целиот е прекрасен. Таков е мојот возљубен и таков е мојот пријател, ќерки ерусалимски.