Песна над песните

Колку се убави твоите стапала во сандали, ќерко благородна! Облините на твоите бедра се како накит, дело на рацете на вешт мајстор.

Твојот папок е како заоблена чаша во која никогаш не недостига вино; твојата утроба е како куп пченица опкружен со кринови.

Твоите две гради се како две срненца, близнаци на газела.

Твојот врат е како кула од слонова коска; твоите очи се како езерцата во Хешбон, кај портата Бат-Рабим; твојот нос е како кулата на Ливан што гледа кон Дамаск.

Твојата глава се издига како Кармил, а косата на твојата глава е како пурпур; царот е заробен во твоите кадрици.

Колку си убава и колку си прекрасна, љубов моја, полна со наслада!

Твојата става е како палма, а твоите гради како гроздови.

Си реков: „Ќе се искачам на палмата и ќе ги фатам нејзините гранки.“ Твоите гради нека бидат како гроздови од лозата, а твојот здив како мирис на јаболка.

Твоето непце е како најдобро вино, кое тече нежно кон мојот возљубен и ги раздвижува усните на оние што спијат.

Јас сум на мојот возљубен, и неговата желба е по мене.

Дојди, возљубен мој, да излеземе во полето и да ја поминеме ноќта меѓу селата.

Да станеме рано и да одиме во лозјата; да видиме дали лозата напупила, дали цветовите се отвориле и дали калинките расцветале. Таму ќе ти ја дадам мојата љубов.

Мандрагорите го шират својот мирис, а пред нашите врати има секакви прекрасни плодови, нови и стари, кои ги зачував за тебе, возљубен мој.