Песна над песните

О, да ми беше како брат што цицал од градите на мојата мајка! Кога би те сретнала надвор, би те бакнала и никој не би ме презрел.

Би те повела и би те одвела во домот на мојата мајка, каде што би ме поучувал. Би ти дала да пиеш зачинето вино и сок од моите калинки.

Неговата лева рака е под мојата глава, а со десната ме прегрнува.

Ве заколнувам, ќерки ерусалимски: не будете ја и не разгорувајте ја љубовта додека самата не посака.

Која е оваа што се искачува од пустината, потпрена на својот возљубен? Под јаболкницата те разбудив; таму мајка ти беше во породилни маки со тебе, таму те роди онаа што те донесе на свет.

Стави ме како печат на своето срце, како печат на својата рака, зашто љубовта е силна како смртта, а љубомората неумолива како Шеол. Нејзините пламени се огнени пламени — Господов пламен.

Ни многу води не можат да ја изгаснат љубовта, ниту реките можат да ја потопат. Ако некој го даде сето богатство на својот дом за љубов, би бил целосно презрен.

Имаме мала сестра, а сѐ уште нема гради. Што ќе направиме за нашата сестра во денот кога ќе се зборува за неа?

Ако е ѕид, ќе изградиме врз неа сребрена кула; ако е врата, ќе ја оградиме со кедрови штици.

Јас сум ѕид, а моите гради се како кули. Затоа во неговите очи станав како онаа што нашла мир.

Соломон имаше лозје во Баал-Хамон. Лозјето им го предаде на чувари, а секој требаше за неговиот плод да донесе илјада сребреници.

Моето лозје е пред мене. Илјадата нека бидат за тебе, Соломоне, а двесте за оние што го чуваат неговиот плод.

Ти што живееш во градините, другарите го слушаат твојот глас; дај и јас да го слушнам!

Побрзај, возљубен мој, и биди како газела или како млад елен по планините со мириси.